Archive for Juli 2014

Palästina wird siegen! Tod dem Zionismus! Freiheit für George Ibrahim Abdallah!

26. Juli 2014

ob_f5cbd3_intifadapin-pppa zio-2-f0515


Mahnwache der Frauen in Schwarz

28.7.2014, 14:00 – 16:00
Wien, Graben, bei der Pestsäule
Themen:
Israels Krieg gegen die Palästinenser in Gaza – v.a. gegen die Kinder
für einen Waffenstillstand und das Ende der Gaza-Blockade

 

—————————————————————————————————————————————————–

Kundgebung: Solidarität mit den Menschen in Gaza
Mo., 21. Juli/ 18 Uhr/ Wien, Museumsplatz Ecke Mariahilferstr.

Wir verurteilen die militärischen Angriffe des israelischen Staates aus der Luft und am Boden gegen die palästinensische Bevölkerung, sowie gegen Ziele im Libanon und in Syrien.

Wir verlangen von der österreichischen Bundesregierung und von der EU eine klare Verurteilung der Angriffe und entschlossene Initiativen zu ihrer Beendigung. Insbesondere die Regierungen der Türkei und der USA tragen durch ihre jahrelange Unterstützung der israelischen Apartheidpolitik große Mitverantwortung.

Auch wenn wir die Raketenangriffe von Hamas auf die israelische Zivilbevölkerung verurteilen, sehen wir in der „Äquidistanz“ zwischen Tätern und Opfern letztlich eine Legitimierung des Besatzungsregimes. Daher gilt den leidgeprüften Menschen in Gaza unsere volle Solidarität!

Wir verlangen, dass sich die israelische Okkupationsarmee zur Gänze aus Gaza und Westbank zurückziehen.

Wir fordern:
die sofortige Freilassung aller politischen Gefangenen aus israelischen Gefängnissen;
den Abriss der inakzeptablen Trennungsmauer und die Aufhebung aller Formen der Blockaden gegenüber den Palästinensern in Jerusalem, im Westjordanland und im Gazastreifen;
den sofortigen Stopp der israelischen Siedlungen und den Rückzug der Siedler, die jenseits der Grenzen von 1967 ansässig wurden;
das Rückkehrrecht für alle palästinensischen Flüchtlinge auf Grundlage der relevanten UNO-Entscheidungen;
dass alle gemeinsamen Militärübungen und alle militärischen Kooperationsverträge mit Israel beendet werden;
einen palästinensischen Staat in den Grenzen von 1967, mit Ostjerusalem als Hauptstadt. (siehe unsere Anmerkung!)

Wir rufen alle fortschrittlichen, internationalistischen und antiimperialistischen Kräfte auf, sich aktiv an unserer Kundgebung zu beteiligen.

Föderation der Arbeiter und Jugendlichen aus der Türkei in Österreich (ATIGF)
Anatolische Föderation (AFA)
Kommunistische Jugend Österreichs (KJÖ)
Kommunistischer StudentInnenverband (KSV)
Kommunistische Gewerkschaftsinitiative international (KOMintern)
Partei der Arbeit (PdA)

 

Anmerkung: Die IA*RKP unterstützt keine „Zwei-Staaten-Lösung“ mit einem Palästina „in den Grenzen von 1967“; das wäre bei gleichzeitigem Fortbestehen des zionistischen Israels nicht möglich, wie auch die Geschichte der letzten 70 Jahre gezeigt hat.

————————————————————————————————————————

Demo zur israelischen Botschaft Wien

Samstag 19.7. 2014

Anfangskundgebung: 13 Uhr WähringerStr./Spitalgasse

Freiheit für Palästina!

——————————————————————————————————————————

Verteidigt Gaza!

Sonntag, 13. Juli 2014 – 16:00

1010 Wien, Stock im Eisen-Platz/Stephansplatz (U1 Station)

 

* Schluss mit dem israelischen Terror gegen das palästinensische Volk!

* Freiheit für Palästina!

* Solidarität mit dem palästinensischen Widerstand!

Kommt Alle zur Solidaritätskundgebung am 13. Juli in Wien!

Advertisements

Erster Weltkrieg – دسال پیش اتریش جنگ جهانی اول را آغازکرد

25. Juli 2014

100jahre1.wk – صدسال پ.docکامل. doc

صدسال پیش اتریش جنگ جهانی اول را آغازکرد!

جنگ جهانی اول در28 یولی 1914″ اتفاق نیافتاد“، بلکه شروع شد وآنهم توسط اتریش. تاکنون هیچ جنگی بی دلیل رخ نداده است. همیشه این قدرت های سیاسی هستند که درجنگ منافع دارند وبهمین خاطر آنرا تدارک دیده وبه بهانه ومناسبتی آغاز می کنندوسپس لشگرکشی های تدارک دیده شده را به مرحله اجرا درمیاورند. آنها قبل از آغازجنگ به سیاست تهاجمی – تهدید وفشار- متوسل می شوند چون همانطورکه کلاسویتز تئوری پردازمعروف درقرن نوزده ام آنرا تعریف کرده است، “ جنگ ادامه سیاست با وسایل دیگراست“. دراتریش همانندامروزاین سرمایه مالی امپریالیستی – بانک های بزرگ وکنسرن های صنعتی هستند که برای بالابردن سود خود به جنگ افروزی متوسل می شوند.

صدسال پیش اتریش – مجارستان، یک کشورپادشاهی امپریالیستی مهاجم بود که تقریبن تمامی خلق های مجاورخویش را به انقیادخود داشت وقسمت های بزرگی ازبالکان را دایم تهدید می کرد. برعکس امروز،اغلب کشورهای دربند وخلق های تحت سلطه درامپراطوری بزرگ ادغام شده بودند. درسال 1908 هنگامیکه بوسنی هرتزوگووین نزدیک به سی سال با زور به انقیاد اتریش درآمده بود می توانست به یک جنگ بزرگ دراروپا منجرشود. ژنرال های اتریش نقشه اشغال بوسنی- هرتزوگووین، صربستان ،مونتنگرو، آلبانی، مقدونیه را باهدف تصرف بنادر دریای اژه درسر می پروراندند.

همزمان امپریالیسم اتریش با مقاومت شدید جنبش های استقلال طلبانه درون کشورهای اشغال شده „خودی“ بود. سوسیال دمکراسی که درآن زمان هنوزماهیتی مترقی داشت، درسال 1907 درکنگره ای قعطنامه ای را بدین مضمون به تصویب رساند که با تمامی امکانات از بروز جنگ جلوگیری نماید، ولی اگر جنگی درگرفت وظیفه ماست که باتمام قوا کوشش نمائیم، بحران اقتصادی وسیاسی حاصله از آنرا برای بیداری خلق بکارگرفته وبدین طریق نابودی سلطه طبقاتی سرمایه داری را تسریع نمائیم.

دربازل هم درسال1912 قطعنامه ضدجنگ دیگری به تصویب رسیدمبنی براینکه“ احزاب سوسیا ل دمکرات اتریش، مجارستان، اکرایین، کرواسی، اسلونی وبوسنی هرتزوگووین موظفند با تمام قوا دربرابر حمله پادشاهی حوزه دانوب به صربستان باعمل انقلابی مقابله نموده ونقشه ا لحاق صربستان وتبدیل آن به مستعمره اتریش که هدف این جنگ است برملا نمایند، نقشه ای که منافع حیاتی خلق های اتریش – مجارستان وهمراه با آن تمامی ملت های اروپارا راهم دچارخطربزرگی خواهدکرد. احزاب سوسیال دمکرات اتریش – مجارستان باید درآینده هم کوشش نمایند که اسلاوهای جنوب هم درچارچوب مرزهای اتریش- مجارستان حکومت مستقل خود را بدست آورند.(نقل قول ازاشتروبل- تاریخ جنبش کارگری اتریش ص. 59 ) اینکه رهبران سوسیال دمکرات اتریش دوسال بعد بطرز شرم آوری به این تعهدانقلابی خیانت کردند وآشکارا به تحریکات شوینستی جنگ طلبانه دامن زدند برهمه آشکاراست، همانطورکه درمورد جدائی خلقهای تحت ستم اتریش درسال   1918 نشان دادند.

اگر امروزرسانه های بورژوازی اتریش ازمرگ فرانس فردیناند اظهارتاسف می کنند وترورموفق اورا بدست ملادا بوسنا(mlada bosna) توسط یک جنبشهای رهائی بخش ازسلطه بیگانه درصربستان، کرواتی ومسلمانان بوسنی محکوم می کنند، خودرا آگاهانه درسنت تهاجمی سیصد ساله توسعه طلبی و امپریالیسم اززمان پرنس اویگن( Prinzen Eugen) قرارمی دهند.

حال یک باردیگرامپریالیسم اتریش بعداز یک رشته شکست ها درقرن بیستم درگردش هزاره جدید بخصوص درشرق وجنوب اروپا دست به تهاجم زده است. دریک سری ازکشورهای این منطقه سرمایه اتریش درردیف پنج کشورمهم سرمایه گذاران وتقریبن در نصف آنها درمقام اول دراستثمارمنابع زیرزمینی ونیروی کار قراردارد. ازنظرنظامی هم درچارچوب نیروهای اشغالگر(EU) دربوسنی کاملن فعال ونقش کلیدی بازی می کند، بیهوده نیست که فرماندارتحمیلی ازطرف اتحادیه اروپا دربوسنی منتخب اتریش است. بهمین خاطرما انقلابیون کمونیست پشتیبان خلق های مبارزکشورهای نومستعمراتی اتریش دربالکان وشرق اروپاهستیم که علیه امپریالیسم اتریش مبارزه می کنند. ما ازشورش وقیام های مردمی در توسلا(Tuzla) وسی شهردیگربوسنی- هرتزگووین، که دراوایل فوریه امسال علیه وضعیت غیر قابل تحملی که امپریالیسم اتریش به کارگران وتوده های مردم تحمیل کرده است، صورت گرفت، استقبال کرده ودفاع می کنیم.

استثمارگران امپریالیستی دراتریش وبوسنی یکی اند، یعنی سرمایه اتریشی واتحادیه اروپا که باید دریک انقلاب پرولتاریائی نابود گردنند.

درده سال گذشته بخصوص با شروع بحران عمومی جهانی ازسال2008، خطرجنگ باردیگرافزایش یافته است وعلت آنهم رقابت سخت جهانی بین قدرت های امپریالیستی برای تصرف حوزه های نفوذ جهت دستیابی به مواد اولیه ونیروی کار ارزان می باشد. ازآنجائیکه تکامل اقتصادی قدرت های مختلف بزرگ ناموزون صورت می گیرد، تمامی امپریالیستها را مجبورمی کند همزمان ازحوزه نفوذ خود دفاع نمایند. مثال های مشخص خطرافزایش جنگ، گسترش نفوذ امپریالیسم چین درجنوب وشرق اقیانوس کبیرازجمله علیه امپریالیسم آمریکا است ویا نزاعهای اتحادیه اروپا باروسیه جهت گسترش حوزه های نفوذ نواستعماریش دراکرائین، گرجستان ودیگرجمهوری های سابق شوروی است.

باتوجه به تنزل دایمی نرخ سود ومبارزه حاد امپریالیستها جهت تصرف فضاهای سودآورسرمایه گذاری برای سرمایه های اضافی(وهمزمان کوشش جهت آسیب رسانی به ونابودی رقبا)، دردودهه آینده خطر جنگ های امپریالیستی راافزایش داده است.

جنگ جهانی اول با قیام انقلابی موفقیت آمیزطبقه کارگردرانقلاب اکتبر1917درروسیه پایان یافت وجنگ جهانی دوم هم به برقراری جمهوری های دمکراتیک خلق وحاکمیتهای ضدامپریالیستی درکشورهای شرق اروپا وآسیا ودرادامه آن به یک دسته ازکشورها در آفریقا وآمریکای جنوبی گسترش یافت.

ما کمونیست های انقلابی براین اعتقادیم که جنگها اساسا بردودسته اند که طبعن دو رویکرد متفاوت سیاسی را خواهانند. ازیکطرف جنگ های ناعادلانه امپریالیستی هستند که سرمایه انحصاری می کوشد باتوسل به آنها خلق های بیگانه را به انقیاد خویش درآورد(بعنوان مثال برای بدست آوردن نفت ارزان وموقعیت استراتژیک) وتحت جنگ عادلانه، پیکارهای رهائی بخش ضدامپریالیستی ای که هدف آنهانابودی استثمارگران بیگانه است ویا نبردهای مسلحانه وجنگ داخلی که برای سرنگونی طبقه استثمارگر داخلی صورت می گیرد.

دوجنگ جهانی قرن بیستم(ونیز درجریان جنگ بزرگ آلمان وفرانسه درسال1871 که منجر به برقراری کمون پاریس، اولین حکومت کارگری گردید)، هرباره موجد جنبش های اجتماعی ودگرگونی های سیاسی شده است.

چپ انقلابی می بایست امروز هم با وجودضعف آن دراروپا کوشش نماید که درمقابل جنگ امپریالیستی که هم اکنون نشان های آن قابل مشاهده است، باپیروی ازاین گفته داهیانه مائوتسه دون“ یا انقلاب ازجنگ جلوگیری می نماید ویا اینکه جنگ منجربه انقلاب می شود„، یک جبهه ضدامپریالیستی بنا نموده وآنرا با مبارزه برای انقلاب سوسیالیستی پیوندزند. درغیراین صورت بربریت جنگ های امپریالیستی، آنچه که ما درافغانستان، عراق، سوریه، فلسطین ،اکرائین وآفریقا شاهد آن هستیم ادامه خواهدیافت.                                                                                         وین- 1/8/2014

 

تذکر: این اعلامیه توسط<آلترناتیوبرای ایجادحزب کمونیست انقلابی>Iarkp 2017@yahoo.com تهیه شده است که ترجمه فارسی آن دراختیارجنبش قرارمی گیرد.     یکی از<فعالین چپ دروین> – اتریش

آدرس تماس: Iran Rat: Amerlinghaus,1070 wien,stiftgasse 8               Email: linksaktivist@gmx.at

Vor 100 Jahren begann Österreich den 1. Weltkrieg

10. Juli 2014

DOWNLOAD-100j-1.wk.pdf

Arbeiter/innen aller Länder, vereinigt euch!                           

Arbeiter/innen aller Länder und unterdrückte Völker, vereinigt euch!

10. Juli 2014 (143 npc)                                                                                                    

Der 1. Weltkrieg ist am 28. Juli 1914 nicht „aus­ge­brochen“, sondern er wurde begonnen, und zwar von Österreich. Noch nie sind Krie­ge ein­fach „ausgebrochen“, immer gibt es po­litische Mächte, die an einem Krieg interes­siert sind, ihn vorbereiteten, ihn unter irgend einem Vor­wand oder Anlass anfangen und dann lange vorbereitete Feldzüge durchfüh­ren. Vor je­dem Krieg gibt es eine Zeit der aggressi­ven Poli­tik, der Drohung, der Er­pressung usw., denn „der Krieg ist eine blo­ße Fortsetzung der Politik mit an­deren Mit­teln“, hatschon der Militärtheoretiker Clause­witz im 19. Jahr­hun­dert richtig festgestellt. In Ös­ter­reich herrschte und bestimmte damals wie heute das imperia­lis­tische Finanz­kapi­tal, die großen Ban­ken und Industriekonzerne. Die­se wollten zur Stei­ge­rung ihrer Profite einen Krieg.

 

Vor gut 100 Jahren war Österreich, die österr.-unga­ri­sche Monarchie, ein extrem aggressives imperialisti­sches Land, das fast alle Nachbarvölker unterworfen hatte und weite Teile des Balkans ständig bedrohte. An­ders als heute, war­en die meisten unterworfenen Länder und unterdrückten Völker di­rekt in das Großreich ein­ge­glie­dert. Im Jahr 1908, als das seit 30 Jahren von österrei­chi­schen Truppen besetz­te Bos­nien-Herzego­wina an­nektiert und Österreich gewalt­sam an­ge­schlos­sen wur­de, wäre es beinahe zu einem gro­ßen Krieg in Europa gekommen. Die österreichischen Ge­ne­rale planten da­mals die Besetzung Serbiens, Monte­ne­gros, Al­ba­niens, Mazedoniens und den Vor­stoß bis Salo­ni­ki, um einen Hafen in der Ägäis zu erobern.

Gleichzeitig stieß allerdings der österreichische Impe­ri­a­lis­mus im Inneren auf den immer stärkeren Wider­stand der na­­tionalen Unabhängigkeits­bewegun­gen vor allem der Süd­slawen im „eigenen“ (besetzten) Land. Die damals noch fortschrittliche So­zial­demokratie hatte schon 1907 auf einem Kon­gress beschlossen, „alles aufzubieten…, um ei­nen Krieg zu ver­hindern… Falls der Krieg dennoch aus­brechen soll­te, ist es die Pflicht … mit al­len Kräften dahin zu stre­ben, die durch den Krieg herbei­geführte wirtschaftliche und politische Krise zur Aufrüt­te­lung des Volkes auszu­nutzen und dadurch die Beseitigung der kapitalisti­schen Klassenherrschaft zu beschleu­ni­gen.“

Eine weitere Antikriegsresolution am internationalen So­zi­a­listenkongress in Basel 1912 – mitten während der Bal­kan­kriege – nannte die konkreten Aufgaben der Sozi­al­de­mo­krat/innen in Österreich-Ungarn: „Die sozialistischen Parteien Österreichs, Ungarns, Kroa­ti­ens und Slawoniens, Bosniens und der Herzegowina ha­ben die Pflicht, ihre wir­kungsvolle Aktion gegen ei­nen Angriff der Donaumo­nar­chie auf Serbien mit aller Kraft fortzusetzen. Es ist ihre Auf­gabe, sich wie bisher auch fürderhin dem Plan zu wi­der­setzen, Serbien mit Waffengewalt der Ergebnisse des Kriegs zu berauben, es in eine Kolonie Österreichs zu ver­wandeln und um dynastischer Interessen willen die Völker Österreichs-Ungarns selbst und mit ihnen alle Nationen Europas in die größte Gefahr zu verstricken. Ebenso wer­den die so­zialdemokratischen Parteien Österreich-Un­garns auch in Zukunft darum kämpfen, dass den vom Hau­se Habsburg beherrschten Teilen des südslawi­schen Vol­kes innerhalb der Grenzen der österrei­chi­sch-un­ga­ri­schen Mo­nar­chie selbst das Recht auf de­mo­kratische Selbstregie­rung errungen werde.“ (zit. nach Strobl, Ge­schichte der öst. Arbeiterbewegung, S.59). Dass die Füh­rer der öster­rei­chi­schen Sozial­de­mo­kratie zwei Jahre später schmählichen Ver­rat begingen und offen in chau­vinistische Kriegshetze ein­stimmten, ist ebenso bekannt wie die 1918 daraus fol­gen­de Los­lösung der vom öster­rei­chischen Imperialismus un­ter­drückten Völker.

 

Wenn heute viele bürgerliche Medien in Österreich den Kriegs­treiber Franz Ferdinand bedauern und das ge­glückte At­tentat der Mlada Bosna, einer antikleri­ka­len Befreiungs­be­wegung aus serbischen, kroatischen und moslemischen Bos­nier/innen, verurteilen, stellen sie sich bewusst in die 300-jährige aggressive Tradi­tion des österreichischen Ex­pan­sionismus und Im­pe­ria­lismus seit den Tagen des Prin­zen Eugen.

 

 

Nach einer Serie von Niederlagen im 20. Jahrhundert ist der österreichische Imperialismus seit der Jahr­tau­send­wende 2000 wieder deutlich in der Offensive, vor allem wieder im Osten und Südosten Europas. In ei­nem Dutzend Länder dieser Region ist das öster­reichi­sche Kapital unter den fünf wichtigsten Investoren und in etwa der Hälfte da­von Spitzenreiter in Sachen Ausbeutung fremder Res­sour­cen und Arbeitskräften. Auch militärisch ist es im Rah­men der EU-Besa­tzungs­truppen in Bosnien führend aktiv und stellt nicht zufällig den von der EU aufgezwungenen Gou­ver­neur von Bosnien-Herzegowina.

 

Deshalb stehen wir revolutionären Kommunist/innen Seite an Seite mit den gegen den österreichischen Im­pe­rialismus kämpfenden Völkern der österreichischen Neokolonien am Balkan und in Osteuropa. Wir begrü­ßen Aufstände und Be­we­gungen wie die von Anfang Februar in Tuzla und 30 wei­teren Städten Bosnien-Her­zegowinas gegen die vom ös­ter­reichischen Im­pe­rialismus mitverursachten unerträg­li­chen Lebens­bedingungen der Arbeiter/innen und Volks­mas­sen.

 

Die imperialistischen Ausbeuter in Bosnien und in Öster­reich sind die gleichen, nämlich das österreichische und EU-Kapital. In Österreich wie in den Balkanländern wird es in einer proletarischen Revolution gestürzt werden!

 

I

Wir verbreiten seit 1995 Flugblätter, mit denen wir uns vor allem an klas­senbewusste Arbeiter/innen wenden. Die Texte wer­den auch in der seit 2001 er­scheinenden Zeitung ‚Proletarische Revolu­tion’ ab­ge­druckt. Unser Ziel ist eine Ge­sellschaftsord­nung ohne Klassen, ohne Unter­drückung und Aus­beu­tung. Dazu muss die Klasse der Arbeiterin­nen und Arbei­ter eine eigene Kampf­partei auf­bauen, die Macht erobern, die Be­sitzer der Pro­duk­tions­mittel enteignen und den Klassen­kampf fortsetzen, bis alle Reste der bürger­lichen Ordnung verschwun­den sind. Wir stellen uns in die Tradi­tion der interna­tiona­len re­volutionär-kommunistischen Be­we­gung, die Mit­te der 1960er Jahre in Auseinan­der­se­tzung mit den Fehlern der KPdSU und in scharfem Kampf gegen die Weg­bereiter des büro­kratischen Staats­kapi­talismus in der Sowjet­union eine marxistisch-leni­nistische Generallinie vertei­digt hat und zur Grün­dung neuer kom­munistischer Par­tei­en führte. Wir sind revolutionäre Kom­mu­nis­t/innen und des­halb nicht in der KPÖ organisiert.

 

IARKP

Initiative für den Aufbau einer

Revolutionär-Kommunistischen Partei

Stiftgasse 8, A-1070 Wien, ia.rkp2017@yahoo.com

iarkp.wordpress.com

Proletarische Revolution

Revolutionär-kommunistische Zeitung in Österreich

prolrevol.wordpress.com

n den letzten 10 Jahren, vor allem seit der weltweiten Wirt­schaftskrise ab 2008 ist die Kriegsgefahr wieder deut­lich gestiegen. Grund ist die erbitterte globale Konkurrenz der impe­rialistischen Mächte um Einflusszonen, und damit bil­lige Roh­stoffe und Arbeitskräfte. Die wirtschaftliche Ent­wick­lung der verschiedenen Großmächte verläuft unter­schied­­lich und die aufsteigenden Monopolkapitalisten drän­gen auf Neuverteilung, um ihre Profite auf Kosten der Kon­kur­renten zu erhöhen. Aber gleichzeitig versuchen alle Im­peri­a­lis­ten ihre bisherigen Einflusszonen zu verteidigen. Konkrete Beispiele für die wachsende Kriegsgefahr ist die Ausbreitung des chinesischen Imperialismus in (Süd-)Ost­asien und im Pazifik (v.a. gegen den USA-Imperialismus) oder der Kampf der EU um die Ausdehnung ihrer neo­ko­lo­ni­alen Einflusszone in der Ukraine, in Georgien und ande­ren ehe­ma­ligen „Sowjetrepubliken“. Angesichts der immer wei­ter sinkenden Profitrate und des immer erbitterteren Kam­p­fes der Imperialisten um profitable Anlagesphären für ihr überschüssiges Kapital (bei gleichzeitigem Bestre­ben nach Schädigung und Vernichtung des Konkurrenten) müssen wir im kommenden Jahrzehnt mit neuerlichen welt­­weiten imperialistischen Kriegen rechnen.

 

Aber wie schon die Erfahrungen aus dem 1. Weltkrieg (und 2. Weltkrieg) zeigen, sind die Arbeiter/in­nen und Volks­mas­sen letztlich nur dann hilflose Opfer, wenn sie keine re­vo­lu­tionäre politische Führung hervor­brin­gen und organi­sieren. Ein imperialistischer Krieg ist kein „Schicksal“, son­dern eine bewusste Maßnahme der herr­schenden Klas­sen – der die Arbeiter/innenklasse entge­gentreten kann und muss. Der 1. Weltkrieg endete mit revolutionären Auf­stän­den der Arbeiter/innen und der er­folg­reichen Machter­grei­fung der Arbeiter/innenklasse in der Oktoberrevolution in Russland. Der 2. Weltkrieg ende­te mit der Errichtung einer Rei­he von Volksrepubliken un­ter Herrschaft der Arbei­ter­/in­nen und verbündeten Schich­ten in Osteuropa und Asien – und im Gefolge davon wur­den in weiteren Ländern Af­ri­kas, Lateinamerikas und Asi­ens zeitweilig volks­demo­kra­ti­sche, antiimperialistische Herr­schaftsformen erreicht.

 

Wir revolutionären Kommunist/innen unterscheiden zwi­schen zwei völlig unterschiedlichen Arten von Kriegen, wo­bei die dahinter stehende Politik das Entscheidende ist: Ei­ner­seits gibt es die ungerechten, imperialistischen Krie­ge, bei denen das Monopolkapital versucht, fremde Völker zu unterwerfen (z.B. um billige Ölquellen oder strategische Positionen zu erobern). Unter gerechten Kriegen verstehen wir hingegen antiimperialistische Befreiungskriege gegen frem­de Ausbeuter und revolutionäre bewaffnete Kämpfe und Bürgerkriege für den Sturz der eigenen Ausbeu­ter­klassen im Land. Insbesondere im Zusammenhang mit den bei­den Weltkriegen des 20. Jahrhunderts (aber auch im Ver­lauf des großen Deutsch-französischen Kriegs von 1871, der zur Er­richtung der ersten Arbeiter/innenmacht in Eu­ropa in der Pa­riser Kommune führte) ist es jedesmal auch zu sozialen Erhebungen und politischen Umstürzen ge­kommen.

 

Die revolutionäre Linke muss auch heute schon – trotz ih­rer aktuellen Schwäche in Europa – daran arbeiten, dem sich abzeichnenden neuen imperialistischen Krieg eine mög­lichst breite antiimperialistische Front entgegen­zustel­len. Dabei versuchen wir als revolutionäre Kommunist/in­nen den Kampf gegen den Krieg mit dem Kampf für die so­zialistische Revolution zu verbinden, entlang der von Mao Zedong entwickelten Leitlinie: „Entweder die Revo­lu­tion verhindert den Krieg oder der Krieg führt zur Re­volution.“ Sonst wird die vor unseren Augen stattfindende Barbarei imperialistischer Kriege wie in Afghanistan, Irak, Syrien, Ukraine, Afrika usw. fortdauern.