Archive for Februar 2016

(12.Feb.34) واقعیت شمارا ملزم می­سازد،که بپذیرید،سوسیال دمکراسی اتریش،درحال حاضرازنظرسیاسی کاملن ورشکسته است

15. Februar 2016

واقعیت شمارا ملزم می­سازد،که بپذیرید،سوسیال دمکراسی اتریش،درحال حاضرازنظرسیاسی کاملن ورشکسته است.

( گئورگی دیمتریوف:نامه به کارگران اتریشی، مارس 1934)

 

درروز 12 فوریه 1934 دههاهزار کارگراتریشی علیه قدرت دولتی بورژوازی به پا خاستند، تا از وضعیت دایم روبخرابی سیاسی واقتصادی جلوگیری نمایند. بخش بزرگی ازعناصرمصمم وآگاه آنها با توسل به اسلحه دربرابرحملات پلیس وارتش ونیزدستجات دفاع میهنی(Heimwehrtruppen) دست به مقاومت زدند. آنهاسه روز تمام درشهرهای وین ودیگر شهرهای صنعتی،اتریش درایالات،اتریش وسلا (Niederösterreich)، اشیرمارک(Steiermark)اتریش علیا(Oberösterreich)،سالزبورگ(Salzburg) وتیرول(Tirol) شجاعانه مبارزه نمودند. ولی بعلت پراکندگی هسته­های مقاومت وعدم حمایت متقابل وبخصوص فقدان یک دستگاه رهبری­کننده مرکزی مبارزات، ارتجاع فاشیستی توانست پیروز شود وسلطه سرکوب قهرفاشیسم­اتریشی(Austrofaschismus) را برقرارکند، وبدین ترتیب راه را برای نازیها هموارنماید. این اولین قیام مسلحانه علیه فاشیسم بعدازجنگ داخلی اسپانیا وجنگ­های پارتیزانی علیه فاشیسم نازی بود.

کودتای فاشیستی دراتریش غیرمنتظره نبود،چون بعدازاینکه حزب سوسیال دمکرات اتریش وزیرمجموعه سازمانی آن درفوریه 1934 ممنوع اعلام شدند، حزب کمونیست اتریش، حزبی انقلابی درآن موقع(KPÖ) اتحاد دفاع جمهوری­خواهان(Republikanischen Schutzbund) ودیگر سازمانهای کارگری توسط دولت راست محافظه­کار ممنوع اعلام شدند.

دروین هم که سوسیال دمکرات­ها به تنهائی درقدرت بودند دستورتیراندازی به صف تظاهرکنندگان را دادند وآنها را با ضربات سرنیزه به هلاکت رساندند،وبدین ترتیب نظم سرکوب­گرانه بورژازی را دوباره برقرارکردند – جنایتی که صد کشته وبیش ازهزاران زخمی به جای گذاشت.

درسال 1930 جناح راست حزب مردم(Hemwehr)(„دفاع میهنی“ آنموقع) مارشی رابطرف وین سازماندهی نمود. انها در کورنویبورگ(Korneuburg) قسم یادکردند که بساط“دمکراسی پارلمانی غربی ودولت چندحزبی“ را برچینند. متعاقب آن موجی ازکشتارفاشیستی کارگران آگاه به منافع طبقاتیشان آغازگردید. درسال 1933 اعتصاب توده­ای کارگران راه­آهن دولتی و درسال 1934حکم ممنوعیت گردهمائی عمومی وبرقراری تضاهرات ازطرف دولت آنموقع سوسیال- مسیحی (امروزÖVB) – دولفوس – شوشنیک(Dollfus Schuschnigg) صادرگردید. پلیس مرتب منازل و مراکزتجمع سازمانهای انقلابی وکمونیستی را که ممنوع اعلام شده­بودند ونیزدفاتر حزبی را مورد بازرسی قرار می داد- تا اینکه دستجات مدافع، در12/2 به مقابله مسلحانه دست زدند وکارگران کارخانه برق، سیمهای ارتباطی را به نشانه اعتصاب عمومی جهت سرنگونی دولت قطع کردند.

درنامه­­ای مشروح“به کارگران اتریش“گئورگی دیمیتریوف“ صدرآنموقع „انترناسیونال کمونیستی“ دلایل عمده شکست، درمبارزه علیه فاشیزه شدن دولت اتریش را،بخصوص درعدم روشنائی دورنمای مبارزاتی کارگران تحت هژمونی سوسیال دمکراسی وعقب کشاندن دایم آنها دربرابر حملات ارتجاع ،عدم اعتماد به بسیج توده­ای درروزهای ماقبل 12/2/1934 وموضع­گیری دفاعی قیام مسلحانه بدون هدف روشن سیاسی ، ارزیابی می­کند.

اگر ما وضعیت امروز دراتریش واروپا را با آنموقع مقایسه کنیم می­بینیم که فرسخ­ها با آن دوران فاصله داریم. امروز هیچ نشانی ازمبارزه هزاران انقلابی ویا کارگران ضدفاشیست که مسلحانه علیه وضیعت بد اقتصادی وسیاسی که چندین دهه است زندگی توده­ها را درهم تنیده­است، به قیام برخیزند. درفرانسه „حکومت­نظامی“ چندین ماهه همراه با ممنوعیت برگزاری گردهمائی­های خیابانی،جاسوسی وترور پلیسی، بدون داشتن اجازه­نامه قضائی به یک وضعیت معمول تبدیل شده­است. درلهستان ومجارستان حقوق پایه­ای دمکراتیک با تغییر قوانین برچیده می­شود ویا کلن پایمال می­شود. دراتریش بعنوان مثال، اختیارات پلیس هرچه بیشتر گسترش می­یابد،شنود مکالمات افراد با دستگاهای مدرن ودقیق بطورمخفی، ضبط وپردازش اطلاعات شخصی وبکارگیری افراد برای خدمات جاسوسی داخلی،چشم وگوش مراقبتی دولت ادغام نموده­اند،واضافه برآن تمامی تحرکات مسافرتی دقیقن کنترل ومحدود می­شود. پلیس به اسلحه­های ارتشی مجهزشده­است وارتش را برای انجام عملیات داخلی بکار می­گیرند.

 

 

 

چندین دهه بخصوص اززمان برآمد بحران اقتصادی 2008 شرایط معیشتی کارگران وکارمندان کوچک بدتر می­شود ،وضعیت اقشارتحتانی کارگری 10- 20 % درسالهای گذشته شدیدن وخیم شده­است وافرادی که با دریافت حداقل درآمد زندگی می­کنند،دیگر به هیچ­وجه نمی­توانند باندازه کافی نیازهای اولیه خود وفرزندانشان را تامین کنند.

ازنظر عینی باندازه کافی دلیل برای مقابله توده­ای کارگران ،زحمتکشان وبیکاران وجود دارد. ولی بعلت سردرگمی غالب عمومی، در شرایط کنونی راه حل درگروهای کوچک واغلب بی­اهمیت سیاسی جستجو می­شود. تعدادکمی این آگاهی را دارند ومی­پذیرند که ما دریک جامعه طبقاتی زندگی می­کنیم که استثمارروزافزون طبقه کارگر، توسط دولت بورژوازی تثبیت می­شودکه منجر به انباشت سرمایه دردست طبقه کوچکی ازسهام­داران ودیگر سرمایه­داران وفربه شدن آنها گشه­است. ولی آنچه که ما دراین اواخر شاهد آن هستیم ریزش اعتماد کارگران بخصوص جوانان به احزاب پارلمانی است که ابتدا به کارگران وتوده­مردم انواع وعده­ها را می­دهند، ولی بعداز نشستن برصندلی­های پارلمانی سیاست بانک­ها وکنسرن­ها را به مرحله اجرا می­گذارند – مثال بارز آن یونان…

واقعیت این است، اگر عناصرپیشرو موفق نشوند جنبشی رو بجلو و تعرضی سازماندهی نمایند وتوده وسیعی را به مبارزه جلب نمایند،قبل ازاینکه این نیروها خسته وکوفته شوند،تنها موضع دفاعی اغلب به شکست منجر می­شود. دستگاه بورژوازی باامکاناتی که درتاثیرگزاری برتوده­ها، آموزش مراقبین ومحافظین ودستجات مسلح دراختیار دارد، دشمنی بسیارخطرناک است او دردرواقع درخدمت طبقه کوچکی ازسرمایه داران واستثمارگران است که تمامی سیاست دولت وتمامی احزاب سنتی را درخدمت منافع خود می­گیرد، ولی ضعف آن بخصوص در زمانهای بحران آنجاست که مجموعه نیروی محرک آن متوجه کسب سود حداکثر است. درست درشرایط بحرانی که دورنمای کسب سود تضعیف می­شود، حاکمین ،برای اینکه“ قدرت رقابت “ را دربازار جهانی ازدست ندهند، بطور محدود می­توانند به خواسته­های استثمارشوندگان وسرکوب­شدگان تن­دردهند. وازطرف دیگر سرمایه داران با کاهش نرخ سود، تعرض به طبقه کارگر،یعنی اکثریت بزرگی ازتوده مردم را در اتریش شدت می­بخشند: فشارهای که درمراکز تولیدانجام می­گیرد،تنزل حقوق واقعی، افزایش ساعت کارروزانه،هفتگی،وزمان کارعمر،کاهش تامینات اجتماعی، آسیب­دیدن اموزش­عمومی ونیازهای درمانی وغیره. درخدمت پیشبرد این منافع­اند

کوشش ما، انقلابیون کمونیست درمبارزه علیه این وضعیت که بخش بزرگی ازجامعه را دربر­می­گیرد وروزبروز هم بدترمی­شود، این است که توده زحمتکشان را به مقاومت دعوت کرده وعناصر آگاه آنها را به ضرورت حتمی یک جهت­گیری تعرضی سیاسی قانع نمائیم. برای ما هدف بعدی تغییرتمامی مناسبات موجود دریک انقلاب پرولتاریائی با شرکت اکثریت توده­های کارگری است،تا دریک جامعه سوسیالیستی،بنیان­های سرمایه­داری،ازجمله روابط کالائی واستثمارانسان ازانسان برچیده­شود.

 

درج، چاپ و نشراین نوشته با ذکر نام ومنبع آن آزاد است!                                                     وین 3 مارس 2016                    

 

IA* RKP – Initiative für den Aufbau einer Revolutionär-Kommunistischen Partei

Proletarische Revolution – revolutionär-kommunistische Zeitung in Österreich

prolrevol.wordpress.com

ia.rkp2017 @yahoo.com – iarkp.wordpress.com

KOMAK-ML – Kommunistische Aktion-marxistisch-leninistisch

komakml@gmail.com

Alle: Stiftgasse 8, A-1070 Wien

 

ترجمه وتکثیر<یکی ازفعالین چپ در وین – اتریش >

آدرس تماس:Amerlinghaus,1070 Wien, Stiftgasse,8

email: linksaktivist@gmx.at

 

 

Advertisements

12. Februar 1934

12. Februar 2016

 fb602-12feb.doc    fb602-12feb.pdf

IARKP

Revolutionäre

Kommunist/innen

Die Wahrheit verpflichtet euch zuzugeben, dass die österreichische Sozialdemokratie

heute politisch bankrott ist.

(Georgi Dimitroff: Brief an die österreichischen Arbeiter, März 1934)

Am 12. Februar 1934 standen zehntausende österreichische Arbeiter/innen gegen die bür­ger­liche Staats­macht auf, um die ständigen poli­tischen und wirtschaftlichen Verschlechte­rungen zu stoppen. Die am meis­ten entschlos­senen und klassenbewussten von ihnen griffen zu den Waf­fen und widersetzten sich den Angriffen der Poli­zei, des Militärs und der faschistischen Heim­­wehrtruppen. Drei Tage lang kämpften sie mu­tig in Wien und meh­re­ren Industriestädten von Niederösterreich, Stei­ermark, Ober­öster­reich, Salz­burg und Ti­rol. Doch wegen Zersplit­te­­rung, mangelnder Un­ter­stützung und vor allem dem kompletten Fehlen einer zentralen revolu­tio­nären Leitung der Kämpfe konnte die fa­schis­tische Reaktion siegen und eine austro­faschisti­sche Ge­walt­herr­schaft errichten, die den Nazis den Weg eb­nete. Trotzdem war es die erste be­waff­nete Er­hebung gegen den Faschismus in Eu­ropa vor dem Spanischen Bürgerkrieg und den Par­­ti­sa­n/innenkämpfen gegen den Nazi­faschis­mus.

Der faschistische Putsch in Österreich kam nicht überraschend, denn bevor die Sozialdemokratische Par­tei und sämtliche ihrer Unterorganisationen im Februar 1934 verboten wurden, waren schon 1933 die (da­mals noch revolutionäre) KPÖ, der Repu­bli­kanische Schutzbund und weitere Arbei­ter/in­nen­organisationen von der rechtskonserva­ti­ven Re­gierung verboten worden.

Auch die in Wien allein-regierenden Sozial­demo­kraten hatten am 15.Juli 1927 ihre Polizei in de­mons­trierende Arbeiter/innen schießen und mit Säbel­attacken niedermetzeln lassen – mit fast 100 To­ten und über 1000 Verletzten wurde die bür­ger­li­che Unterdrückerordnung wieder herge­stellt.

1930 verkündete der rechte Flügel der heutigen ÖVP (die damalige „Heimwehr“) einen „Marsch auf Wien“ und schworen im Korneu­burger Eid die Beseitigung des „westlichen demokratischen Par­la­­men­tarismus und Parteienstaats“. Damit ging eine Welle der faschis­tischen Morde an klassen­bewussten Arbeiter/innen los, 1933 wurde u.a. ein Massenstreik der Eisenbahner/innen staatlich nie­der­ge­schla­gen und im Jänner 1934 ein allgemeines Versammlungsverbot von der damaligen christ­lich­sozialen (heute ÖVP) Regierung Dollfuß-Schuschnigg erlassen. Die Polizei führte ständige Hausdurchsuchungen in Versammlungsräumen und Wohnungen der bereits verbotenen re­vo­lu­tio­nä­ren und kommunistischen Organisationen, aber auch in Parteilokalen der SP durch – bis sich Linzer Schutzbündler am 12.2. bewaffnet wehrten und die Wiener E-Werker/innen den Strom ab­dreh­ten, das Zeichen zum Generalstreik für den Sturz der Regierung.

In einem ausführlichen „Brief an die öster­rei­chi­schen Arbei­ter“ nennt Ge­­or­gi Dimi­troff, der da­ma­­li­ge Vor­si­tzen­de der Kom­­munisti­schen Inter­na­tio­­nale, die wich­tigsten Grün­de für die Nieder­la­ge im Kampf ge­­gen die Fa­schi­­sierung des österrei­chi­­schen Staa­tes, insbe­son­de­­re die Desorie­ntierung des Kampfs der Arbei­ter/in­nen durch die dominie­rende Sozial­demo­kra­tie, das ständige Zurückwei­chen vor den Angriffen der Reaktion, das man­gelnde Vertrauen in die Kraft der Massen­mobi­li­sie­rung vor dem 12.2. und die defensive Aus­rich­tung des bewaffneten Auf­stands ohne klare politi­sche Ziele.

Wenn wir die heutige Situation in Österreich und EUropa mit der damaligen vergleichen, sind wir meilen­weit davon entfernt, dass sich hier Tau­sende revolu­tio­när oder auch nur anti­faschistisch ge­sinnte Ar­bei­ter/innen be­waffnet ge­gen die seit Jahr­zehnten an­dauernden po­litischen und wirt­schaft­lichen Ver­schlech­te­rungen erhe­ben. In Frank­­reich wird der mo­na­telange „Ausnahme­zu­stand“ samt Versamm­lungs­verbot, Bespitzelung und Polizeiterror ohne richterliche Verfügung gerade zum Normal­zu­stand; in Polen werden und in Ungarn wurden grund­legende demokratische Rechte per Gese­tzes­änderung abgeschafft; in Ös­ter­reich werden z.B. die Polizeibefugnisse immer weiter ausgedehnt (Bespitzelung durch immer genau­ere Geräte, Datenspeicherung, V-Leute…), die Inlandsge­heim­dienste (Staatsschutz) zusam­men­gelegt, alle Reise­bewegungen immer genauer überwacht und eingeschränkt, die Polizei mit Mili­tär­waffen aufgerüstet und das Militär für Inlands­einsätze herangezogen.

Seit Jahrzehnten, insbesondere aber seit Ausbruch der Wirtschaftskrise 2008, werden die Lebens­bedin­gun­gen von durchschnittlichen Arbeiter/in­nen und kleinen Angestellten immer weiter ge­senkt. Die Situation der ärmsten 10-20% hat sich in den letzten Jahren dramatisch verschlechtert – Mindest­einkom­mens­bezieher/innen können sich und ihren Kindern schon lange keine ausreichende Versorgung mehr sichern.

Gründe für entschlossene Massenaktionen von Arbeiter/innen, Werktätigen und Erwerbslosen gäbe es ge­nug. Aber die allgemeine Ratlosigkeit wird derzeit bei uns nur in kleinen und politisch bisher unbe­deu­tenden Gruppen zu überwinden versucht. Nur wenige erkennen bewusst, dass wir in einer Klassenge­sell­schaft leben, wo die immer weiter gesteigerte Ausbeutung der Arbei­ter/in­nen­klasse durch den bürger­lichen Staat gesichert wird und zu immer größerem Reichtum und Kapital­anhäu­fung einer immer kleine­ren Klasse von Aktien­besitzern und anderen Kapitalisten führt.

Aber an der mittelfristig immer weiter sinkenden Wahlbeteiligung zeigt sich, dass große Teile der Arbei­ter/innenklasse vor allem die jüngeren, jedes Vertrauen in die Parlamentsparteien verloren haben, die den Arbeiter/innen und Volksmassen vorher alle möglichen Versprechungen machen, aber nachher die Politik der Banken und Konzerne umsetzen – krassestes Beispiel derzeit Grie­chen­land…

Bloßer Widerstand führt mittelfristig in die sichere Niederlage, wenn es nicht den entschlossensten Ele­men­ten gelingt, eine Bewegung in die Offen­sive, zum Angriff zu führen, breite Massen in den Kampf zu ziehen, bevor die Kräfte er­matten. Der bürgerliche Staatsapparat ist mit seinen Mög­lichkeiten der Mas­sen­beeinflussung, den geschul­ten Aufsehern und Ordnern und bewaffneten Verbänden ein gefährlicher Gegner. Aber er dient im Kern nur einer sehr kleinen Klasse von kapi­talistischen Ausbeutern, deren Inter­essen die gan­ze staatliche Politik und alle traditionellen Parteien untergeordnet sind. Seine Schwäche be­steht vor allem darin, dass die gesamte Triebkraft die stän­di­ge Jagd nach Maximalprofit ist. Gerade in Kri­sen­­zeiten, wo die Profitaussichten schwächeln, kön­nen von den Herrschenden nur sehr beschränkt Zugeständnisse an die Ausgebeuteten und Unter­drückten gemacht werden, ohne die „Wettbe­werbs­­fähig­keit“ am Weltmarkt zu verlieren. Sie müs­sen bei fallenden Profitraten die Angriffe auf die Arbeiter/innen­klasse, d.h. die große Mehrheit der Volksmassen in Österreich immer noch ärger schikanieren: Bei der Arbeitshetze, Reallohnsen­kungen, Arbeitszeitverlängerung (pro Tag, Woche und Lebensarbeitszeit), Kür­zung der Sozial­versor­gung, Verschlechterung der öffentlichen Bildung und Krankenversorgung usw.

Wir Revolutionären Kommunist/innen versuchen im Kampf gegen die ständigen Verschlech­terun­gen immer mehr Betroffene einzubeziehen und gleichzeitig die bewusstesten Teile von der un­be­dingten Notwendigkeit einer offensiven politi­schen Orientierung zu überzeugen. Für uns ist das nächste Ziel die Umwälzung aller bestehenden Verhältnisse in einer proletarischen Revolution un­ter Beteiligung großer Teile der Arbeiter/in­nen­klasse, um in einer sozialistischen Gesellschaft das kapitalistische Prinzip der Warenbeziehungen und Ausbeutung des Menschen durch den Men­schen überhaupt zu beseitigen.

—–

Wir verbreiten seit 1995 Flugblätter, mit denen wir uns vor allem an klas­senbewusste Arbeiter/innen wenden. Die Texte wer­den auch in der seit 2001 er­scheinenden Zeitung ‚Proletarische Revolu­tion’ ab­ge­druckt. Unser Ziel ist eine Ge­sellschaftsord­nung oh­ne Klassen, ohne Unter­drückung und Aus­beu­tung. Dazu muss die Klasse der Arbeiterin­nen und Arbei­ter eine eigene Kampf­partei auf­­bauen, die Macht erobern, die Be­sitzer der Pro­duk­tions­mittel ent­eignen und den Klassen­kampf fortsetzen, bis alle Reste der bür­ger­­lichen Ordnung verschwun­den sind. Wir stellen uns in die Tra­di­tion der interna­tiona­len re­volutionär-kommunistischen Bewe­gung, die Mit­te der 1960er Jahre in Auseinan­der­se­tzung mit den Feh­lern der KPdSU und in scharfem Kampf gegen die Weg­bereiter des büro­kratischen Staats­kapi­talismus in der Sowjet­union eine mar­xis­tisch-leni­nistische Generallinie vertei­digt hat und zur Grün­dung neuer kommunistischer Par­tei­en führte. Wir sind revolutio­nä­re Kommunis­t/innen und des­halb nicht in der KPÖ orga­ni­siert.

IARKP

Initiative für den Aufbau einer

Revolutionär-Kommunistischen Partei

Stiftgasse 8, A-1070 Wien, ia.rkp2017@yahoo.com

iarkp.wordpress.com

Proletarische Revolution

Revolutionär-kommunistische Zeitung in Österreich

prolrevol.wordpress.com

KOMAK-ML

Kommunistische Aktion – marxistisch-leninistisch

komakml@gmail.com

alle: Stiftgasse 8, A-1070 Wien,

(Februar 2015)

GEORGİ DİMİTROF’TAN “AVUSTURYALI İŞÇİLERE MEKTUP” (Mart /Nisan 1934)

11. Februar 2016

GEORGİ DİMİTROF’TAN

                       “AVUSTURYALI İŞÇİLERE MEKTUP”

(Mart /Nisan 1934)

I

Ancak 15 Ocak 1934’te Leipzig Hapishanesinde aldığım 07 Aralık 1933 tarihli bir mektup önünde duruyor. Bu, bugün Şubat-Olaylarından sonra dünya çapında meşhur olan Karl-Marks-Hof (Avlusu- avlulu binalar kompleksi – ÇN)’nun bir çalışma grubunun bir mektubudur. Mektubun içeriği şöyledir:

 

Karl-Marks-Hof                                                                                                             Viyana, 07 Aralık 1933

Sevgili Dimitrof yoldaş

Bizlerden birçokları adına sana en içten selamlarımızı yolluyoruz. Milyonlar senin cesur sözlerini kulak kabartarak dinliyorlar. Bu sözcüklerle milyonlara yeni güç veriyorsun. Mücadelen boşuna olmayacaktır; bu mücadele bizim de mücadelemizdir. Bilinçli proletaryanın büyük ordusu kenetlenmiş bir şekilde arkanda duruyor.

Yoldaş senden birkaç satır yazmanı rica ediyoruz.

Proleter özgürlük selamlarıyla

(Altında bir dizi imza)

 

Bu mektubun bana ulaştığı aynı gün sıkı polis sansürünü aşarak aşağıdaki kısa yanıtı yollamaya çalıştım:

“Sizin geçen yılın 07 Aralık tarihli dostça mektubunuzu bugün aldım ve onu büyük sevinç ve şükranla

         okudum. Mahkemedeki tutumun ile ilgili olarak sadece proleter yükümlülüğümü yerine getirmeye ve

       kahraman sınıfıma sonuna kadar sadık kalmaya çaba gösteriyorum.

                                                                                                      Kardeşçe mücadele selamlarımla.”

 

En azından bu kısa yanıtın gerçek alıcı adresine ulaşıp ulaşmadığını bilmiyorum.

Berlin’deki Göring Gizli Polisinin zindanlarında Alman faşist gazetelerinden Avusturyalı işçilerin kahramanca mücadelelerini öğrendiğimde Avusturyalı işçilerin bu mektubunu giderek yineleyerek okudum. Olayların gelişimini ve Avusturya proletaryası ile faşizm arasındaki silahlı mücadelenin akıbetini en derin heyecanla izledim. Sizin proleter kahramanlığımız içimi ölçülemez sevinçle doldurdu; Sosyal-demokrat önderliğin haince siyasetini derin nefretle öğrendim.

Hapishanedeki ağır koşullardan ve dava sırasındaki gerilimden dolayı hâlâ hasta bir şekilde Sovyetler Birliği’ne varışımdan sonra birinci konumda Avusturya olayları ve sadece Avusturyalı işçiler için değil, aynı zamanda tüm kapitalist ülkelerin işçileri için geçerli olan bunun tarihi derslerini ayrıntılı bir şekilde öğrenmek için çaba gösterdim.

Şimdi düşüncelerimi anlatmak ve bana yazan yoldaşlarla ve de tüm Avusturyalı savaşçılarla proleter dava için Avusturya olayları hakkında bazı fikirleri paylaşmak istiyorum.

Sözü geçen mektubu kaleme alanlardan kimlerin hayatta kaldıklarını bilmiyorum. Oysa hem yaşamda kalanlarla hem de mücadele içinde (şehit) düşen Avusturyalı savaşçılarla bugün her komünist işçi sınıfının ortak davası için mücadelenin yıkılamaz bağı ile bağlıdır.

Avusturya gericiliğin işçi sınıfı üzerindeki kanlı zaferini kutladığı bugün, bizler komünistler, işçiler savaşmış olanlar ve şimdi hâlâ savaşanlar kendimizi birbirimize daha yakın hissediyoruz. Binlerce katledilen işçiler, binlerce yaralılar ve zindana atılanlar, ülkenin bütünündeki dizginsiz terör, sadece Almanya’daki faşist rejim ile karşılaştırabilecek proletarya için zindan rejimi, bu, Dollfuß-hükümetinin cellat-çalışmasının bilançosudur. (1)

Burjuvazi, kadınlar ve çocuklarla birlikte işçilerin obüslerle topa tutulması emrini veren Dollfuß ve Frey gibi insanların kafalarına zafer taçları koyuyor.

Papa’nın elçisi bu cellatları kutsadı. Aynı zamanda sosyal-demokrasinin ödlek önderleri, onların silaha sarılmaması gerektiği; proletaryanın, sadece neredeyse 50-yıllık mücadelenin ekonomik ve siyasi kazanımlarını değil, aynı zamanda onların en temel varlığını da tehdit eden faşizmin kanlı genel saldırısına silah elde yanıt veren bir hata yaptığını eğitici bir tarzda işçilere öğretiyorlar.

Oysa mücadelesiz bir kapitülasyon Avusturya proletaryasını gericilikten kurtarır mıydı? Kesinlikle Hayır. Bununla gericilik daha küstah ve daha kendine güvenir hâle geldi.

Avusturya proletaryası sınıf olarak bizzat kendisinin prensiplerinden caymak istemedi. Ve haklı olarak. Bu proletarya, sosyal-demokrasinin ihanet ettiği Alman işçi sınıfının akıbetinin işkencecilerine kendisini mücadele etmeksizin boyun ederek teslim olmak istemedi. Avusturya proletaryasının silahlı mücadelesi, sadece Avusturya burjuvazisi için değil; aynı zamanda tüm ülkelerin burjuvazisi için de somut bir uyarıydı. Bu silahlı mücadele proletaryanın faşizmin egemenliğine asla katlanmayacağını gösterdi.

Hayır, Avusturya işçi sınıfının silahlı mücadelesi bir hata değildi. Hata, bu mücadelenin örgütlü olmayışı ve devrimci, Bolşevik tarzda yürütülmemiş olmasıydı.

Avusturyalı işçilerin Şubat-Mücadelesinin esas zaafı, onların (Avusturyalı işçilerin –ÇN) sosyal-demokrasinin zararlı nüfuzu nedeniyle, faşizmin saldırılarına karşı kendisini savunmanın yetmediği, bilakis onların silahlı direnişlerini burjuvazinin devrilmesi ve iktidarın proletarya tarafından ele geçirilmesi için bir mücadele dönüştürmek zorunda olduklarını kavramadıklarında yattı. Avusturya proletaryasının faşizme karşı silahlı direnişi gerçekten silahlı bir ayaklanmaya geçmedi. Esas hata burada bulunuyor.

Avusturya’da gericilik kazandı. Ama bu sadece geçici bir zaferdir. Bu zafer burjuvazinin gelecekteki yenilgisinin unsurlarını daha bugünden içinde barındırıyor. Avusturyalı işçiler için şimdi kuşkuya düşmemek, kendi sınıfının gücüne inancını kaybetmemek, bilakis tersine Şubat-Mücadelesinin derslerinden tüm gerekli siyasi ve örgütsel sonuçları, her şeyden önce sosyal-demokrasi ile ilgili olarak çıkarmak durumunda olmak önemlidir.

Yoldaşlar, Rusya’daki 1905 yılını düşünün! O zamanlar Çarlık Rus işçilerin kahramanca ayaklanmasını bastırmıştı. Oysa tam da bu ayaklanmanın muzaffer Ekim 1917 için tarihsel ön koşul olduğunu kim bilmez?1923 yılında Bulgar proletaryasının Eylül-Ayaklanması bastırılmıştı. Ama aynı 1905’te Rus proletaryası gibi Lenin’in önderliğinde onun ayaklanmasından tüm dersleri çıkararak ve bundan kendi davasına inancı almayı başardığı gibi Bulgar işçileri de bu ayaklanmasının kanlı bir şekilde bastırılmasından sonra başlarındaki Komünist Partisi ile birlikte ve Komünist Enternasyonal’in önderliğinde çok daha fazla güçleri çelikleştirdi; partisini sağlamlaştırdı ve bugün Bulgar faşizmini karşı boyun eğmez bir mücadeleyi yürütüyor. Bulgar proletaryası Eylül-Ayaklanmasının deneyimlerinden kendi zaaflarının köklerini, bolşevizmin teori ve pratiğinin doğruluğunu ayan-beyan tanıdı. Bulgar proletaryası ve illegaliteye zorlanan partisi bolşevizmin öğretisinden kendi faaliyeti ve mücadelesi için sarsılmaz temeli yaptı ve bu tarzla Eylül-Ayaklanması yenilgisini Bulgaristan’da proletaryanın devrimci hareketinin muzaffer gelişmesi için bir ön koşul hâline dönüştürdü. Bugün sınıf düşmanları bile, Bulgar proletaryası ve onun partisinin 1923 Eylül-Ayaklanmasının öncesinden çok daha güçlü olduğunu teslim ve kabul etmek zorundadır.

Avusturyalı işçiler bu tarihsel örneklerden temelli bir şekilde öğrenmek zorundadırlar. 1905’te Rusya’da ve 1923’de Bulgaristan’da olduğu gibi bugün Avusturya’da da mücadele eden işçilerin kanlı bir şekilde imha edilmesiyle proletarya ile burjuvazi arasında yaratılan aşılmayan uçurum proletaryanın gelecekteki zaferi için daha şimdiden ön koşullardan biridir

II

Otto Bauer (2) Avusturya’da bir felaketten söz etti. Evet, bir felaket vardır. Oysa tüm II. Enternasyonal’in, onun teorisi, siyaseti ve taktiğinin bir felaketi, burjuva-parlamenter demokrasi yoluyla kapitalizmin sosyalizme barışçıl, acısız geçişi sosyal-demokrat teorinin bir boşa çıkması; çürümekteki kapitalizmi yamamaya çalışan reformist bir politikanın başarısızlığa uğraması; proleter devrimi önlemeye yönelmiş bir taktiğin boşa çıkması.

Almanya Sosyal-demokrat Partisi’ninkinden sonra bu şimdiden iki felakettir. Diğer kapitalist ülkelerdeki sosyal-demokrat partiler hakeza felakete doğru gidiyorlar. Onun söylediği gibi ne güçlü sosyal-demokrasinin ne de büyük komünist partisinin iktidarın Hitler tarafından ele geçirilmesine karşı herhangi bir direniş gösteremediği Almanya’da Otto Bauer faşizm tarafından iktidarın ele geçirilmesinin kaçınılmazlığını kanıtlamak için boşuna Almanya’ya atıfta bulunuyor. Peki, komünist partisi önderliğinde kurulan Anti-faşist cepheye karşı Almanya Sosyal-demokrat Partisi uzun süre Severing, Zörgiebel, Grensinsky’lerin yardımı ile kanlı bir mücadele yürütmedi mi? Almanya Komünist Partisi’nin faşizme karşı bir Birleşik Cephe’nin yaratılması için, bunlar arasında Ocak 1933’te birleşik cephe için öneri de olmak üzere, birçok tekliflerini sabote etmedi mi? Almanya Komünist Partisi’nin bir genel grevin derhal ilan edilmesi önerisini ret etmedi ve komünist ve sosyal-demokrat işçilerin faşizme karşı ortak eylemini boşa çıkarmadı? Eğer Almanya Sosyal-demokrat Partisi böyle davranmasaydı, o zaman Alman proletaryası iktidarın faşistler tarafından ele geçirilmesini kesinlikle başarabilir ve Alman halkı kanlı faşist azgınca saldırıların kurbanı olmazdı. Ne yazık ki Almanya Komünist Partisi o zamanlar Almanya Sosyal-demokrat Partisi’nin sabotaj ve ihanetini aşmak ve Alman işçileri Hitler-çetelerine karşı açıktan silahlı mücadeleye sevk etmek için yeterli derecede güçlü değildi. Gerek Almanya’da gerekse şimdi de Avusturya’da faşizmin zaferinin bütünüyle sorumluluğunun sosyal-demokrasinin üzerinde olduğu ayan-beyandır.

Avusturya ve Almanya’daki olaylar sosyalizmin Sovyetler Birliği’nin muzaffer inşasının ışığında milyonlarca kitleler tarafından denenen sosyalizme giden her iki yol için deneyimleri temelinde şu anlama geliyor: Bir yanda Lenin ve Stalin’in partisinin yolu, Komünist Enternasyonal’in yolu; diğer yanda Avusturya ve Alman sosyal-demokrasisinin yolu, II. Enternasyonal’in yolu. Birinci yol, proleter devrimin yolu, şimdiden Sovyetler Birliği’nde işçi sınıfını ve onun önderliğinde köylülüğün esas kitlelerini sosyalizme götürdü. İkinci yol, burjuvaziyle uzlaşmanın yolu, İtalya’daki (3),Almanya’daki (4) ve Avusturya’daki olayların açıkça gösterdiği gibi, karşı-devrimin zaferine, faşizmin galebesine götürdü.

Bolşeviklerin güçlü eseri Sovyetler Birliği sarsılmaz bir kaya gibi duruyor: Burjuvazi ve büyük toprak sahipleri imha edildi; işçi sınıfının iktidarı kuruldu; güçlü bir Kızıl-İşçi-ve Köylülerin Ordusu ile birlikte güçlü bir proleter devlet yaratıldı; yeni, sosyalist bir ekonomik sistem inşa edildi; işsizlik ve kırdaki yoksullaşma giderildi; emekçi kitlelerin maddi ve kültürel seviyesi kent ve kırda sürekli olarak yükseliyor. Buna karşın Avusturya ve Almanya’da “demokratik sosyalizm”den hiçbir şey geriye kalmadı. Buralarda Dollfuß, Fey, Hitler, Göring gibi insanlar bütünüyle hüküm sürüyorlar; buralarda işçi sınıfının tüm hakları ellerinden alındı; silahlar burjuvazinin elinde; (Viyana’daki) Belediye Sarayı Heimwehr tarafından işgal edilmiş durumda; sosyal-demokrasi tarafından “sosyalizme barışçıl geçiş”ın sembolü olarak göklere çıkarılan Viyana Belediyesinin işçi evleri top ateşiyle yarısı tahrip edilmiş ve Avusturya proletaryasının elinden alınır durumda.

Oysa yoldaşlar 1918’de bütün bunlar sizin elinizdeydi. Silahlar sizin elinizdeydi; sizler işçi ve asker Sovyetleri oluşturmuştunuz. İki taraftan, Macaristan ve Bavyera, Sovyet(şura) cumhuriyetleri tarafından çevrilmiştiniz. Burjuvazi aklını yitirmişti: O (burjuvazi –ÇN) sizin 1917 Rus işçileri gibi kendi burjuvazinize davranabileceğinden korkuyordu. Sizin onların evlerine ve villalarına işçiler için el koyacağınızdan korkuyordu; ama bugün sizin işçi evlerinizi top ateşine tutuyor ve sizin evlerinizi sizin kadın ve çocuklarınızın katillerine dağıtıyor. O sizin onların tüm siyasi partilerini dağıtacağı ve yasaklayacağınızı bekledi; ama bugün o sizin örgütlerinizi yasaklıyor. O sizin tüm burjuva basını yasaklayacağınızı bekledi; ama bugün o sizinkileri yasaklıyor. O sizin Dollfuß, Fey, Starhemberg ve işçi sınıfının diğer cellatları gibi insanları hapishanelere tıkacağınızı bekledi; ama bugün o işçileri zindana atıyor ve devrimcileri idam ediyor.

Eğer Avusturya ve Alman proletaryası 1918’de Rus Bolşeviklerinin yolunu izleseydi, o zaman – ne Avusturya’da ne Almanya’da, ne Polonya’da ne de Balkanlar’da bugün faşizm olurdu. Ve burjuvazinin değil, bilakis işçi sınıfının Avrupa’da zaten çoktan durumun hâkimi olacağı her kuşkudan muaftır.

Oysa Fritz Adler (5) ile Otto Bauer’in başında bulunduğu Avusturya sosyal demokrasisi işçi sınıfını başka bir yola götürdüler. O (Avusturya sosyal-demokrasisi – ÇN) devrime karşı burjuvaziyle bir ittifak yaptı. O, Avusturyalı işçileri Rus işçi ve köylülerinin kahramanca mücadelesinin zorluklarıyla korkutmaya çalıştı; proletaryaya devrimsiz, kan dökülmeksizin – sadece seçim pusulaları ve parlamenter entrikalar yardımıyla – bir sosyalizmi vaat etti. İşçileri burjuvaziye karşı mücadeleye değil, bilakis burjuvazi için sadece devrimden kurtulmak için bir araç olan onunla cüzi miktarda, geçici tavizler temelinde Burgfrieden (Orta Çağda: Kale içindeki kamu güvenliği; partiler/taraflar arasındaki geçici barış –ÇN)’a götürdü. Siz yoldaşlar ne yazık ki bu yolun vahim sonuçları hakkında sizi ikna etmeye çalışan komünistlerin sesine kulak vermediniz. Gericiliğin önünde teslimiyet siyaseti ile işçi sınıfını ricattan ricata, yenilgiden yenilgiye sürükleyen sosyal-demokrat parti önderliğinin ihanetini yıllarca sineye çektiniz. Gericilik ve faşizm Sosyal-demokrat Partinin gözü önünde 15 yolun boyunca engellenmeksizin ve sistematik bir şekilde güçlerini örgütledi.

Diğer taraftan gericiliğin kendi güçlerini organize etmesi engellenebilir miydi? Avusturya faşizminin yolu kesilebilir miydi? Bu kuşkusuz mümkündü. Ama sadece devrimci mücadeleyle. Yoldaşlar, Schattendorf’tan faşist katillerin beraat etmesine yanıt olarak kitlelerin sokağa çıktığı 15 Temmuz 1927’yi hatırlayın. Bu, Avusturya’da sınıf mücadelesinde ve sınıfların güçler dengesinde bir dönüm noktası demekti. Burjuvazi o zamanlar proletarya üzerinde büyük bir üstünlük sağladı ve Avusturya’da faşist bir diktatörlüğün kurulması için hummalı bir hazırlığa başladı. Sosyal-demokrat Parti en azından mücadele iradesinin bir kıvılcımını korusaydı, o zaman Temmuz 1927-Hareketini proleter bir devrime dönüştürmesi ona kolay gelirdi.(6) Ama onda bunun için bu cesaret eksik olsa bile o her halükârda faşizmin imha edilebilmesine şöyle ulaşabilirdi: Bunun için sadece işçileri alıkoymamak gerekliydi. Oysa sosyal-demokrasi Avusturya proletaryasının faşizme karşı bu güçlü eyleminin de altını oydu. 1927’de mühimmat deposundan     işçilerin silahlarını teslim etti; 1928’de faşistlere fabrikaların kapılarını açan Hüttenberg Anlaşmasını yaptı; o o zamanlar ordudan proleter unsurların temizlenmesini kolaylaştıran Ordudaki Disiplin hakkındaki Julius-Deutsch-Yasasının yaratıcısı idi; Heimwehr’in taleplerine uygun olan 08 Aralık 1929 tarihli Anayasa Reformuna onayını verdi; belediye başkanı Seitz vasıtasıyla 1930’da faşist yürüyüşlere izin veren ve komünistlerinkini yasaklayan o idi.

Sosyal-demokrasi evet, silah deposuna sahip idi; kendisine ait askeri örgütü (Schutzbund: Koruma Birliği –ÇN) vardı; arkasında Viyana nüfusunun üçte ikisi duruyordu. Avusturya’nın tümünde işçi sınıfı üzerinde neredeyse tek başına bir nüfuza sahipti. Buna karşın faşistler cezaya uğramaksızın onların gözü önünde işçileri peşi peşine katlettiler ve her keresinde sosyal-demokrasi pes etti ve sadece kendisinin gelecek cinayette burjuvaziyi “örgütlü işçi sınıfının gücü” ile terörü durdurmaya zorlayacağı ile tehdit etti. Ama Dollfuß, Fey gibiler ve Heimwehr huzur içinde işlerini yürütmeyi sürdürdüler – onlar böylesi sosyal-demokrat açıklamaların değerini biliyorlardı. Örgütlü işçilerin gücü sürekli pes etmekle gösterilmez.

III

Ve oysa eğer sizler, sosyal-demokrat işçiler kendilerinin teslimiyetçi ve bozguncu yönelimi ile mücadeleyi daha en başından demoralize eden sosyal-demokrat önderlerinin siyasetinin peşine takılmayı ret etseydiniz; eğer sizler komünistlerle birlikte zamanında mücadelenin örgütlenmesi ve önderliğini kendi ellerinize alsaydınız, Avusturya proletaryası daha Şubat 1934’de zafer kazanabilirdi.

Silahlı mücadele partinin genel politikasından kopuk bir eylem değildir. Sürekli boyun eğen, 15 yıllık süreç içinde işçilerden mücadeleden kaçmayı talep eden bir parti 24 saat içinde siyasi ve örgütsel olarak kendisini hiçbir şekilde bir silahlı mücadeleye uyduramaz.

Otto Bauer şimdi kendisinin “Avusturyalı İşçilerin Ayaklanması” broşüründe genel grevin başarısızlığından ahu vah ediyor/sızlanıyor. Peki, genel grevi sosyal-demokrasi mi hazırladı ki? Tersine sosyal-demokrat önderlik en başından itibaren, bilinen “dört madde”den (faşist anayasanın anayasaya aykırı olarak zorla kabul ettirilmesi, Sosyal-demokrat Partinin feshedilmesi, sendikaların feshedilmesi veya onların bürokratik sendikalara dönüştürülmesi, Viyana’ya bir hükümet komiserinin atanması) birinin gerçekleşmesi hâlinde işçilerin genel grev için bizzat kendilerinin inisiyatifi ele alacaklarını açıklayarak grevin sorumluluğunu burjuvazinin üstüne yıkmaya çalıştılar.

Ve Otto Bauer’in kendi broşüründe bizzat haklarında şöyle yazdığı işçiler bin kere haklıydı: “Fabrikalarda ve parti seksiyonlarında sabırsızların, mücadele ateşi ile kavrulanların, ileriye atılanların sesleri çoğaldı: Artık daha fazla beklemeyelim! Bu dört maddeden birisi gerçekleştiğinde biz artık mücadele edebilecek durumda olmayacağız. Mücadele edebilecek durumda olduğumuz sürece saldıralım! Aksi halde Almanya’daki yoldaşların başına gelenlerin aynısı bizim başımıza gelir.” (Otto Bauer, “Avusturyalı İşçilerin Ayaklanması”, s: 14)

Otto Bauer’in bizzat kendisi bugün, Sosyal-Demokrat Parti önderliğinin Şubat-günlerinde mücadeleye karşı olduğunu; oysa kendiliğinden mücadeleye başlayan işçileri artık durduramadıklarını teyit etti. Otto Bauer krizi hatırlatarak, demiryolcuların grevini boşa çıkaran ve bununla hükümete, Floridsdorf’lu (Viyana bir işçi semti – ÇN) işçiler kanlarını dökerken, taşradan topları ve askeri birlikleri nakil etme fırsatını engellenmeksizin veren demiryolcular fonksiyonerlerini haklı çıkarmak istiyor.

O (Otto Bauer) silahlı mücadelenin günü 15 Şubat’ta matbaa işçilerini grevi kesmeye ve yeniden işe geri dönmeye çağıran Matbaa İşçileri Birliği’nin sendika fonksiyonerlerini keza temize çıkarmaya çalışıyor.

Otto Bauer broşüründe, salt işçilerle birlikte mücadeleye gitmemek için sosyal-demokrat önderlerin kendilerini tutuklattıklarını anlatıyor. Tam da “mücadeleye katılmayan ve tıpkı diğer günlerdeki gibi pazartesi günü sendika sekretaryalarında, Viyana Belediye Sarayındaki dairelerinde, kendilerinin bölge, ilçe ve belediye ofislerinde oturanlar” (s: 3) tutuklandılar.

Evet, gerçekten böyle oldu. İşçi sınıfının hainleri her zaman böyle davranırlar. Ama Avusturya sosyal-demokrasisinin önderi, II. Enternasyonal’in sekreteri Fritz Adler, Avusturyalı işçiler elde silah mücadele ederken, utanmadan mücadeleden çok uzakta bulunan “kendisi güncel/gündemdeki işlerle meşgul olduğundan” onların mücadelesine katılamayacağını kamuoyu önünde açıklayan aynı kişi, kendilerini işçi önderleri adlandıran bu korkak mücadele kaçkınlarından çok daha iyi değildi.

Yoldaşlar böylesi firarcı/kaçkınlarla acaba mücadeleye gidilebilir mi? Oysa bunlar daha mücadeleden önce bir yenilgi yaygarası koparan, daha birinci kurşunda mücadele edenlerin saflarında panik yaratmaya çalışan insanlardır. Bu insanlar işçi sınıfının zaferini arzu etmiyorlar; onlar bu zaferden korkuyorlar. Onlar kendileri karşısında daha uysal olsunlar ve onlarla konuşabilsinler diye burjuvaziyi az biraz ürkütmek istiyorlar. Bundan dolayı önce işçileri alıkoyuyorlar ve sonra işçilerin eylemlerinin boyutunu sınırlamaya ve geniş kitleleri bundan dışlamaya bilinci olarak çalışıyorlar. Schutzbund’a mücadelede yardım etmek isteyen işçilere şunu söylediler: “Evlerinize gidin, gaz olduğu sürece yemeğinizi pişirin. Silahlı mücadele sizin davanız/işiniz değildir. Bu, Schutzbund’un davası/işidir.” Ve onlar mücadele etmek isteyen işçilere hiç silah vermediler.

Avusturya işçi sınıfının bugün sosyal-demokrat önderlik cürmünün bedelini ödemek zorunda kaldığı ağır kayıplar / kurbanlar anımsandığında insan yüreğini acı ve acılık dolduruyor.

Devrimin bir neferi bilinciyle dolu olarak Karl-Marx-Hof’un şanlı savaşçılarının Linz’deki daha ilk kurşunda Heimwehr’in tarafına geçen Kärnten ve Vorarlberg’den sosyal-demokrat örgütler fonksiyonerlerini gibi aynı parti üyeleri oldukları olgusuna katlanamıyorum. Öylesine kahramanca mücadele eden kahramanlar olarak ölen sosyal-demokrat proletaryanın Otto Bauer, Fritz Adler, Deutsch ve Seitz gibi böylesine acınacak siyasi dar kafalı suç ortaklarına ve ödleklerine yıllarca sahip olduklarını insan tasavvur edemiyor / insanın havsalası almıyor.

Sizin silahlı mücadeleniz özünde Dollfuß tarafından zedelenen anayasayı yeniden yerleştirme/kurma için bir mücadeleydi. Bu mücadele bu çerçevenin dışına çıkmadı; kendisini iktidar uğruna bir mücadeleye dönüştürmedi. Oysa burjuvazinin parlamenter demokrasinin yöntemleri ile artık hükmetmek durumunda olmadığı ve onun faşizm yoluna girdiği kapitalizmin genel krizinin yüzyılında işçilerin mücadelesi için belirleyici sorun tarihsel olarak köhnemiş burjuva demokrasisinin yeniden kurulması değil, bilakis burjuvazinin devrilmesi için mücadele, proletarya diktatörlüğü için mücadeledir. Tek başına Sovyet iktidarı şiarı, geniş emekçi kitlelerine, mücadelecilerin saflarını sağlamca sıklaştırmaları ve mücadele eden işçiler ile proletaryanın ve köylülüğün tüm diğer kitleleri arasında kırılmaz bir bağın yaratılması bilincini getirdi. Avusturyalı işçiler sadece Sovyet iktidarı uğruna mücadeleyi hedef alsalardı, onların silahlı eylemi gerçekten silahlı bir ayaklanmaya dönüşebilirdi.

Evet, yoldaşlar sizin silahlı mücadeleniz ne yazık ki iktidar uğruna bir mücadele değildi ve bu nedenle Marks ve Lenin’in öğrettiği üzere gerçekten silahlı bir ayaklanma değildi. Bu hedefin – iktidarı ele geçirme – sizin silahlı mücadelenizde eksik olması olgusu sizin kahramanca eyleminizin esas zaafıdır.

Avusturyalı işçilerin mücadelelerinde silahlı direniş çerçevesi dışına çıkmaması durumu asla raslantısal değildir. Bu gerekli olarak Avusturya sosyal-demokrasisinin bütünüyle siyasi yöneliminden ortaya çıktı. “Biz şimdilik ne kapitalizmi ne de burjuvaziyi devirmek istiyoruz” – sosyal-demokrat önderlerin siyasi tezi böyleydi. Başka sözsüzlerle mevcut somut durumda bunun anlamı şuydu: siz mücadele içindeki işçiler düşmana saldırmaya izinli değilsiniz, sizlerin sadece belediye evlerini düşmana karşı savunmanız gereklidir. Böylesi bir yönelimde işçiler mücadele içinde inisiyatifi ellerinden yitirirler; bu inisiyatifi bütünüyle hasma terk ederler.

Sosyal-demokrat önderlerin bu yönelimden kendilerine rehber aldıkları işçilerin becerikliliği hangisiydi? Mücadeleciler fare kapanındaki gibi kendi evlerine kapanmış, birbirleri arasında bağlantı olmaksızın oturdular. Onlar (işçiler –ÇN) ne kendi evlerine giriş noktalarını ne de hasımların Karl-Marx-Hof gibi buralardan işçilerin böylesi mevzilerini engellenmeksizin topçu ateşine tutabildikleri yükseklikleri güvence altına aldılar. Evde kalınması ve Schutzbund’un mücadelesinin sonucunu beklemeleri direktifleri ile sosyal-demokrat önderler işçi semtlerinin sokaklarını hükümetin birliklerine terk ettiler; böylece bunlar engellenmeksizin hareket edebildiler. Hükümet birlikleri kendilerini savunan işçilerin üslerini birbiri ardı sıra ele geçirme olanağına sahip oldular. Buna karşın işçilerin bir saldırı taktiği hükümet birlikleri saflarında şaşkınlık getirir ve yalpalayan unsurları proletarya için kazanabilirdi.

Burjuvazi, işçilere karşı mücadele için özel nakliye araçlarına el koymakta, tutukluları rehine almakta tereddüt etmedi. Oysa Avusturya sosyal-demokrasisinin eğitiminden geçmiş olan mücadele eden işçiler ise özel mülkiyetin kutsallığına dokunup gıda maddelerine el koymak yerine aç kalmayı yeğlediler. Burjuvazinin saflarından rehineler almayı akıllarının ucundan bile geçirmediler. Otto Bauer ve Schutzbund’un önderi Julius Deutsch bu küçük burjuva yumuşaklığı bugün vatandaşlık erdemliliğinin emsal örneği olarak ortaya koyuyor. Rus işçileri o zamanlar aynı taktiği uygulasalardı, o zaman onların ensesinde kendi Dollfuß’ları hatta bu bile boza pişiriyor olacaklardı.

Sadece şunu düşünün: işçilerin nasıl bir kahramanlığı, nasıl bir kendini feda edici cesareti ve sosyal-demokrat önderler vasıtasıyla işçiler arasındaki nasıl bir kan gölü!

IV

Şimdi ne yapılmalıdır, yoldaşlar? Her şeyden önce 1918’den Şubat 1934’deki silahlı mücadeleye kadar kat edilen yolun temelli bir gözden geçirilmesi gereklidir. Sosyal-demokrat siyasetin bütünüyle iflasını yansıtarak bu mücadeleden çıkan dersleri kullanmak gereklidir. Bu ne kadar çabuk yapılırsa, sizin için bir o kadar daha iyidir ve tüm Avusturya işçi sınıfı için onun kesin zafer bir o kadar daha yakındır.

Bizzat kendisinin aynı zamanda tüm sosyal-demokrat parti önderliğinin cürmünü silmeye çalışan Bauer’in “Eleştirisi”nin tersine; sizlerin görüşüme göre sosyal-demokrat önderliğin işçileri zehirlediği bu görüşler sistemini en keskin, acımasız eleştiriye tabiye tutması gereklidir. Sizin sosyal-demokrat önderlik altında kat ettiğiniz yolu ele alın ve değerlendirin! Sosyal-demokrat basının ve sosyal-demokrat önderliğin bu yolun savunulmasına dair yazdıklarını ve konuştuklarını hatırlayın ve onların laflarını katı olgularla karşılaştırın. Aslında bizzat yazarın kendisine ve tüm sosyal-demokrat siyasete karşı bir iddianame olan Otto Bauer’in broşürünü eleştirel olarak değerlendirin. Diğer taraftan Komünist Enternasyonal’in bu 15 yıl boyunca size söylediklerini anımsayın. Ve sizler sınıfınıza bu ne kadar acı olursa olsun gerçeği söylemek zorundasınız.

Ve bu hakikat sizi, sosyal-demokratların değil, bilakis komünistlerin; II. Enternasyonal’in değil, bilakis Komünist Enternasyonal’in haklı olduğu kavrayışına götürecektir. Komünistler, Avusturya sosyal-demokrasisinin 1918-Devrimini yenilgiye götüreceğini söylediklerinde haklıydılar. Sosyal-demokrasi siyasetinin burjuva diktatörlüğünü sağlamlaştırmaya götürdüğü konusunda onlar sizleri uyardığında haklıydılar. Sosyal-demokrasinin kapitalizmin egemenliğini kurtardığını; onun sosyalizme götürmediğini size söylediklerinde haklıydılar. İşçilerin burjuvaziden mücadele ederek kopardığı tüm ekonomik, siyasi ve sosyal kazanımların, onların tüm komünal evlerin vs. sürekli olarak tehdit altında olduklarını, onun (burjuvazinin –ÇN) elinden iktidar alınmadıkça burjuvazinin bunları ellerinden alacaklarını söylediklerinde haklıydılar. İşçi sınıfının çıkarlarının savunulması burjuvazi ile uzlaşmalarla değil; bilakis sadece ona karşı amansız bir sınıf mücadelesi ile gerçekleşebileceğini söylediklerinde komünistler haklıydı.

Avusturya sosyal-demokrasisinin bugün siyasi olarak iflas ettiğini devamında kabul etmeyi gerçek sizi yükümlü kılar. Kendisine çok şeyler verilen ve hepsini kaybeden ve her şeyi kumarda kaptıran bir parti, böylesi bir parti artık var olma hakkına sahip değildir. Böylesi bir parti işçilerin bilincinde sadece nefreti hak ediyor. Sadece eğer Avusturya proletaryası sosyal-demokrasinin siyasi ve örgütsel nüfuzunun üstesinden gelirse, zafere götüren yeni yola, Dollfuß ve Fey, Heimwehr, faşizm üzerindeki zafere götüren yola, adım atabilir.

Yani yoldaşlar, burada Sosyal-demokrat Parti’den örgütsel bakımdan kopmak ve komünist işçilerle el ele Avusturya işçi sınıfının gerçek bir mücadele birliğini yaratmak söz konusudur. Bu mücadele birliği sadece devrimci mücadele temelinde mümkündür. Bu birlik işçi sınıfının güçlerini on misli arttıracak ve faşizmin ofansifini birçok misli zayıflatacak; proletaryanın köylülük üzerindeki devrimci nüfuzunu yükseltecek ve burjuvazi ve kapitalizme karşı muzaffer mücadele için, Sovyet iktidarı uğruna mücadele için ön koşulları yaratacaktır.

Avusturya işçi sınıfının devrimci birliği için en büyük tehlike bugün Avusturya sosyal-demokrasisini yeni bir yaşama uyandırmayı, yeni “sol” bir programın temelinde bile olsa, onu kurtarmayı denemek olurdu. Böylesi çabalardan Avusturya işçi hareketinin ayrışmasından başka bir şey çıkmazdı. Sizin saflarınızda hâlâ 15 yıl boyunca sosyal demokrasinin siyasetini “sola doğru düzeltmeye” çalışmaktan başka bir şey yapmamış insanlar var. Sonuçları ortadadır!

Daha az korkunç olmayan bir yanılgı, eğer sosyal-demokrasiden Dollfuß-faşizmine karşı mücadele içinde düş kırıklığına uğrayan işçiler, Hitler-faşizminde bur dayanak arama düşüncesine varırlarsa, olurdu. Avusturyalı milliyetçi-sosyalistler (Naziler –ÇN) Avusturya proletaryasının silahlı mücadelesinde işçi katillerinin yanında yer aldılar. Onlar bugün kahverengi leş akbabalarına benzer bir şekilde muharebe meydanının üzerinde turlarını atıyorlar ve sosyal –demokrasiden hayal kırıklığına uğramış ve yol ayrımında bulunan Avusturyalı işçileri Hitler-faşizmine kazanmak için demagojik bir şekilde proletaryanın kurban ve acılarını kullanmaya çalışıyorlar.

Biz komünistler Avusturya işçi sınıfının yakın geleceğine inançla doluyuz. Proletaryanın tüm dünyadaki nihai zaferinden kesinlikle eminiz. Bu sarsılmaz ikna olmuşluk Leipzig davası sırasında, aynı Karl-Marx-Hof-savaşçılarının ölümün gözünün içine baktıkları gibi, azgın düşmanın doğrudan gözünün içine bakmakta bana güç verdi. Faşizmin beraberinde getirdiği yangınların, köleliğin, sefaletin görüntüsü arkasında doğuda dünya proletaryasının güçlü kalesi – Sovyetler Birliği’ni – görüyoruz. İnsanlığın sosyalizme doğru tarihsel gelişmesini durdurabilecek hiçbir güç yoktur. Bir muharebe sona erdi, savaşçılar ölülerini sayıyorlar; ama onlar yıkılmadı. Büyük proleter ordu sonal zafere doğru, ileriye doğru yürümeyi sürdürüyor.

Belki sosyal-demokrat işçiler, yoldaşlar burada ortaya konulan düşünceleri üstlenmeniz size zor görünüyor. Oysa bu mektubun geçmişi eleştirel olarak değerlendirmenizde ve buna uygun sonuçları çıkarmanızda size yardımcı olmasını ümit ediyorum. Eğer her halükârda bu mektupta bütünüyle berrak olmayan bir şeyler varsa veya kuşku duyuluyorsa, bu hâlde bunları bana bildirişeniz sevinirim.

Moskova, Hastane

Mart 1934                                                                                              Georgi Dimitrof

 

Birinci mektubun yazarlarından birinin 2 Mart 1934 tarihli aşağıdaki mektup Mart sonunda elime geçtiğinde bu satırları yazmış bulunuyordum:

Sevgili Dimitrof yoldaş,

Sen ve de diğer yoldaşların Popof ve Tanef’in kahverengi cehennemi terk ettiklerini ve şimdi Sovyetler Birliği’nde bulunduğunuzu sevinçle öğrendim. Böylesi kahraman savaşçılara saflarımızda ihtiyacımız olduğundan binlerce proleter yüreklerine su serpildi. Böylelerine sahip olmasaydık, o zaman Avusturya işçi sınıfının ihanet vasıtasıyla böylesine rezil bir yenilgiye mazur kalmak zorunda olmak durumuna gelmezdik. Bu bizim için kanlı bir ders idi. Bu biz için 1905 Rus yılıdır. Ve bizim Sovyetik bir Avusturya’yı ilan etmemiz ve Rusya’ya kardeş elini uzatmamız ve birlikte içinde sadece proleterlerin yaşayabileceği yeni bir devlet kurabilmemizin o kadar uzun sürmemesini umut etmek istiyoruz. Gerçek bir işçi devleti. (7)

Sevgili Dimitrof yoldaş, bizler artık kötümser hâle geldiğimizden senin Rusya’da olduğunu gerçekten de

görmemiz için bize birkaç satır yazmanı senden rica ediyoruz.

Mücadeleci Selamlarla

 

Evet, yoldaşlar, haklısınız. Eğer sizler gerçekten Bolşevik mücadele yürütseydiniz, o zaman sizin kahra-

manca mücadelenizin başka bir sonucu olurdu. Oysa böylesi savaşçılar ancak burjuvaziye karşı amansız

sınıf mücadelesinde yetişebilir. Ama sosyal-demokrasi böyle bir mücadele yürütmedi; tersine Otto Bauer

ve Fritz Adler bu mücadeleyi boşa çıkardılar. Ancak devrimci Birleşik Cephenin faşizme karşı kesintisiz

mücadelesi içinde yeni, cesur, çelikleşmiş savaşçılar yaratılır. Ancak Marks, Engels, Lenin, Stalin bayrağı altında yeni Bolşevik önderler yaratılacak ve Avusturya proletaryası onun zafer için kahramanca mücadelesinde eksik bulunan – güçlü bir Bolşevik partiye – nihayet kavuşacaktır.

Nisan 1934                                                                                     Georgi Dimitrof

 

Dimitrof Seçme Eserler, cilt 1, S: 577-593 (Almanca)

Dimitrof, Eserleri, (Bulgarca), cilt 9, S: 396-415

DİP NOTLAR:

     (1)   Burada, basın ve toplanma özgürlüğünün kaldırıldığı, parlamentonun ve “Schutzbund”un (Koruma Birliği –ÇN), silahlı sosyal-demokrat bir örgüt, 01 Nisan 1933’de feshedildiği ve Komünist Partisi’nin (aynı yılın 26 Mayıs’ında) yasaklandığı Avusturya’daki faşist “otoriter idare sistemi”nin uygulamaya konmasına atıfta bulunuyor.

1933 ve 1934 yılları Avusturya’nın İtalyan faşizmi ile Avusturyalı Milliyetçi Sosyalistler taraftarlarının kesin iktidar mücadelelerini sahnesiydi. Dollfuß-hükümeti milliyetçi-sosyalist partiyi yasakladı ve işçi hareketini imha etmeye koyuldu. “Heimwehr” (Vatanı Koruma –ÇN)’in faşist çeteleri 12 Şubat 1934’de “Arbeiterheime” [İşçi Yurtları –ÇN] (sosyal-demokrat örgütlerin merkezleri) işgal etmeye başladılar. Viyana, Linz ve ülkenin diğer bölgelerinde üç gün süren adamakıllı silahlı çatışmalar meydana geldi. İllegal Komünist Partisi işçileri genel greve ve silahlı mücadeleye çağırdı. Lakin sosyal-demokrat önderler halk kitlelerinin harekete geçirilmesini ret ettiler; genel grevin ilan edilmesini sabote ettiler ve böylece onu boşa çıkardılar.

     (2) Otto Bauer (1882-1938) – Avusturya Sosyal-Demokrat Partisi ve II. Enternasyonal’in önderlerinden biri. Birin ci Dünya Savaşından sonra dışişleri bakanı.

     (3) Burada işçiler Milano, Cenova ve Torino’da fabrikaları işgal ettiklerinde Eylül 1920’deki grev mücadeleleri kast edildi. Sosyalist sendika (CGİL)’in yönetimi Liberal Partinin Solları ile bir uzlaşma yapmaya ve işçileri işgal edilmiş fabrikaları çark etmeye zorlamaya koştu.

     (4) Burada 150.000 işçinin Ebert-Hükümetine karşı yürümek için sokağa çıktığı Ocak 1919’daki Berlin olaylarına atıfta bulunuyor. Kentin tüm işletmeleri genel greve katıldı. Bağımsız Sosyal-demokratlar işçi haini Ebert ile pazarlık görüşmelerine başladılar. Bu imparatorluk savunma bakanı olarak sosyal-şovenist Noske’ye gönüllü silahlı çeteleri kullanmaya ve proletaryanın eylemini engellemeye fırsat verdi. Bunlar Karl Liebknecht ve Rosa Luksemburg’un katledildiği günlerdi.

     (5) Friedrich Adler – Avusturya Sosyal-demokrat Partisi’nin fonksiyoneri ve II. Enternasyonal üyesi.

   (6) 15 Şubat 1927’de Viyanalı işçiler, taşradaki bir işçi yürüyüşü üzerine ateş açan ve birçok işçiye öldürmüş olan faşistlerin provokatif bir şekilde beraat etmesine yanıt olarak kitlesel bir yürüyüş örgütledi. Polis yürüyüşçülerin üzerine ateş etti; işçiler polis karakollarına ve adalet bakanlığına saldırdılar. Sokak mücadelelerinde yaklaşık 140 işçi öldü ve 1.500’ün üzerinde işçi yaralandı. Sosyal-demokrat önderler silahlanmak isteyen işçilerin taleplerini göz ardı ettiler ve onların mücadelesini boşa çıkardılar. Komünist Partisi olaylara belirleyici bir şekilde nüfuz etmek için çok zayıftı.

(7) Burada bir yanılgıya düştünüz. Siz doğal olarak proleter diktatörlüğün bir devleti olan Sovyet devletini kast ediyorsunuz. Ama onun içinde yalnız işçiler değil, aynı zamanda proletaryanın önderliğinde sosyalizmi inşa eden tüm emekçiler yaşıyor. (G. Dimitrof’un notu)

 

[AMLP’nin 2007 yılında Şubat 1934 Mücadelelerinin Başlamasının 73. yıldönümü ve AMLP’nin 40. Doğum Günü vesilesiyle yeniden yayınladığı 12 ŞUBAT 1934’ÜN DEVRİMCİ DERSLERİ adlı broşürü sayfa 30 – 44’den Türkçeye bizim çevirimiz.]

 

   [Yukarda Avusturya’daki iki devrimci grup İA RKP ve KOMAK-ML’in Avusturya cumhuriyet döneminin

     ilk işçi ayaklanmasının gerçekleştiği 12 Şubat 1934-olayları hakkında yazdığı bildirinin Türkçe çevirisini

   ve o zamanlar Komünist Enternasyonal’in başkanı Georgi Dimitrof’un konu ile ilgili “Avusturyalı İşçile-

   re Mektubu”nun Türkçe çevirisini bilgilerinize sunuyoruz. ]

Şubat 2016   Avusturya’dan Ydi-Çağrı Okuru

12 Şubat 1934

11. Februar 2016

DOWNLOAD.doc

Avusturya sosyal-demokrasisinin bugün siyasi olarak iflas ettiği gerçeğini kabul etmekle yükümlüsünüz. (Dimitrof: 1934 Avusturyalı İşçilere Mektup’tan)

12 Şubat 1934’de on binlerce Avusturyalı işçiler, sürekli siyasi ve ekonomik kötüleşmeleri durdurmak için burjuva devlet aygıtına karşı ayaklandılar. Onlardan en kararlıları ve en sınıf bilinçlileri silahlara sarıldılar ve polisin, askeriyenin faşist Heimwehr (“Vatanı Koruma” -Hıristiyan-sosyallerin – şimdiki ÖVP- Avusturya Halk Partisi’nin silahlı askeri örgütü – ÇN)’in silahlı birliklerinin saldırılarına karşı direndiler. Viyana ile Aşağı Avusturya, Steiermark, Yukarı Avusturya, Salzburg ve Tirol’ün birçok sanayi kentlerinde üç gün boyunca yiğitçe çatıştılar. Oysa dağınıklık, yetersiz desteklenme ve her şeyden önce silahlı mücadelelerinin merkezi devrimci bir yönetimden tamamen yoksun olmasından dolayı faşist gericilik muzaffer olabildi ve Nazilerin yolunu açan Avustro-faşist bir gaddarlık rejimini kurabildi. Bu, buna rağmen İspanyol İç Savaşından, Nazi-faşizmine karşı partizanca mücadelelerden önce Avrupa’da faşizme karşı ilk silahlı başkaldırış idi.

Faşist darbenin Avusturya’da gelişi sürpriz değildi; çünkü daha önce Sosyal-demokrat Parti ve onun tüm yan örgütleri Şubat 1934’de yasaklanmıştı; daha 1933’te (o zamanlar henüz devrimci olan) KPÖ (Avusturya Komünist Partisi -ÇN), Republikanischer Schutzbund (Cumhuriyetçi Koruma Birliği- Sosyal-demokrat Partinin silahlı askeri örgütü -ÇN) ve diğer işçi teşkilatları sağcı-muhafazakâr hükümet tarafından yasaklanmıştı.

Viyana’da tek başına hüküm süren sosyal-demokratlar da 15 Temmuz 1927 günü kendi polislerine yürüyüş yapan kadın-erkek işçilerin üzerine ateş ettirtmiş ve kılıç saldırıları altında onları bastırtmışlardı. Neredeyse 100 ölü ve 1000’in üzerinde yaralı ile burjuva baskı düzeni yeniden kurulmuştu.

Bugünkü ÖVP’nin (o zamanların “Heimwehr”inin) sağ kanadı 1930’da bir “Viyana’nın üstüne Yürüme” ilan ettiği Korneuburg yemini ile “batılı demokratik parlamentarizmin ve partiler devletinin” ortadan kaldırılması üzerine ant içmişti. Bununla sınıf bilinçli kadın-erkek işçilerin faşistçe katledilmelerinin bir dalgası başladı; 1933’te başka şeylerin yanında demiryolu işçilerinin kitlesel bir grevi devlet tarafından şiddet kullanılarak bastırıldı ve o zamanların Hıristiyan-Sosyal (bugünkü ÖVP) Dollfuß-Schuschnigg-Hükümeti tarafından Ocak 1934’de genel bir gösteri/toplantı yapma yasağı getirildi. Polis, 12.2. günü Linzli Schutzbund’cular kendilerini silahla koruyana ve hükümeti devirmek için genel grevin işareti olan Viyanalı Elektrik-İşletmesi işçilerinin cereyanı kesmesine kadar devrimci ve komünist örgütlerin toplantı salonlarında, hem de SP- (Sosyal-demokrat Parti -ÇN)’nin parti lokallerinde sürekli olarak ev aramaları yürüttü.

Şubat 1984’de AMLP (Avusturya Marksist-Leninist Partisi) Tarafından 1934 Şubat Mücadelelerinin Başlamasının 50. Yıldönümü Vesilesiyle Çıkarılan

12 ŞUBAT 1934’ÜN DEVRİMCİ   DERSLERİ

ßßßßßßßßßßßßßßßßßßßß

Hayır, Avusturya işçi sınıfının silahlı mücadelesi bir hata değildi. Bu mücadelenin örgütlenmemiş olması ve devrimci, Bolşevik tarzda yürütülmemesi hatayı oluşturdu.

GEORGİ DİMİTROF

 

« “GEÇMİŞTEN GELECEK İÇİN ÖĞRENELİM!”

(AMLP’NİN “KIZIL BAYRAK” SAYI: 149’DAN)

« (GEORGİ DİMİTROF’TAN)

     “AVUSTURYALI İŞÇİLERE MEKTUP”

 

Komünist Enternasyonal’in o zamanlar ki başkanı Georgi Dimitrof, “Avusturyalı İşçilere” ayrıntılı bir “Mektubu”nda Avusturya devletinin faşistleştirilmesine karşı mücadelede yenilginin en önemli nedenlerini, özellikte hükmeden sosyal-demokrasi vasıtasıyla işçilerin mücadelesinin dezorganize edilmesi, gericiliğin saldırıları önünde sürekli olarak boyun etmek, 12.2’den önce kitlelerin harekete geçirilmesinin gücüne güvenmede eksiklik ve silahlı ayaklanmanın berrak siyasi hedefler olmaksızın defansif yönelimi olarak adlandırmaktadır.

Avusturya ve Avrupa’daki bugünkü durumu o zamanki ile karşılaştırırsak, burada binlerce devrimci veya salt anti-faşist anlayışla olsa da kadın-erkek işçilerin on yıllardır süre giden siyasi ve ekonomik kötüleştirmelere karşı silahlı olarak ayaklanmalarından fersah fersah uzaktayız. Fransa’da toplanma/gösteri yasağı, mahkeme kararı olmaksızın gözetleme ve polis terörü ile birlikte aylarca “sıkı- yönetim hâlinin” tam da normal duruma dönüştürülüyor; Polonya ve Macaristan’da temel demokratik haklar yasa değişikliğiyle kaldırılıyor ve kaldırıldı; Avusturya’da örneğin polis yetkileri gitgide yinelenerek genişletiyor ( daha titizce araç-gereçlerle gözetleme, kişiler hakkındaki verilerin toplanması, ispiyoncular…), tüm seyahat hareketleri giderek daha dikkatli gözlemlenmekte ve kısıtlanmakta; polis askeri silahlarla donatılmakta ve askeriye yurtiçi müdahaleler için kullanılmaktadır.

On yıllardır, ama özellikle 2008 ekonomik krizi patlak verdiğinden beri ortalama işçiler ve hizmetlilerin yaşam koşulları gitgide daha fazla düşmektedir. En yoksulların % 10-20’sinin durumu son on yıllarda trajik bir şekilde kötüleşti – Asgari gelir sahibi olanlar kendileri ve çocuklarının geçimlerini artık yeterli bir şekilde sağlayabilememektedir.

İşçiler, emekçiler ve işsizlerin kararlı kitlesel eylemlerini gerekli kılan yeterli nedenler mevcut. Ama şimdi bizde genel çaresizliğin üstesinden sadece küçük ve siyasi olarak şimdiye kadar önemsiz gruplar gelmeye çalışıyorlar. İşçi sınıfının giderek yinelenerek artan sömürülmesinin burjuva devlet tarafından güvence altına alındığı ve giderek daha küçük bir sınıfın hisse senedi sahipleri ve diğer kapitalistlerinin giderek daha da büyüyen zenginliği ve sermayeyi elinde yoğunlaştırmasına sevk ettiği bir sınıflar toplumunda yaşadığımızı ancak az sayıda insan bilinçli bir şekilde kavramaktadır.

Ama işçi sınıfının büyük kesimlerinin her şeyden önce daha genç olanların, işçilere ve halk kitlelerine önce olası her türlü vaatlerde bulunan, ama sonra bankalar ve holdinglerin siyasetini hayata geçiren – bunun en katmerli örneği şimdi Yunanistan’dır – parlamentodaki partilere her türlü güvenlerini yitirdiklerini orta vadede gitgide daha da düşmekte olan seçime katılım oranı göstermektedir…

Eğer en kararlı unsurlar, henüz güçler bitap düşmeden bir hareketi ileriye götürmeyi, saldırıya geçirmeyi, geniş kitleleri mücadelenin içine çekmeyi başaramazsa, salt direniş orta vadede kesin yenilgiye götürür. Burjuva devlet aygıtı kendisinin kitleleri nüfuzu altına almanın her türlü olanaklarıyla, eğitilmiş gözleyicileri/bekçileri, görevlileri ve silahlı birlikleriyle tehlikeli bir hasımdır. Ama o özünde çıkarlarına tüm devlet siyaseti ve tüm geleneksel partilerin tabi olduğu kapitalist sömürücülerin sadece çok küçük bir sınıfıdır. Onun zaafı her şeyden önce bütün itici gücünün azami kârı sürekli olarak avlamakta yatmasıdır. Kâr ümitlerinin zayıfladığı tam da kriz dönemlerinde egemenler sömürülenler ve ezilenlere ancak çok sınırlı tavizler verebilirler. “Rekabetin” bulunmadığı, kâr oranlarının düştüğü durumlarda işçi sınıfına, yani Avusturya’daki halk kitlelerinin büyük çoğunluğuna saldırılar gitgide daha ağırlaşan bir şekilde uygulanmak durumundadır: Çalışmada baskının arttırılması, gerçek ücretlerin düşürülmeleri, (günlük, haftalık ve yaşam boyunca) çalışma zamanının uzatılması, sosyal hizmetlerin kısaltılması, kamusal eğitim ve hasta(lık) hizmetlerinin kısaltılması vs.

Biz, devrimciler, komünistler sürekli kötüleştirmelere karşı mücadelede giderek daha fazla bunların mağdurlarını mücadelenin içine çekmeye ve aynı zamanda en bilinçli kesimlerini ofansif siyasi bir yönelimin gerekliliği konusunda ikna etmeye çalışmalıyız. Bizim için önümüzdeki hedef, sosyalist bir toplumda meta ilişkileri ve insanın insan tarafından sömürülmesi kapitalist ilkesinin aslında ortadan kaldırılması için işçi sınıfının büyük kesimlerinin katılımıyla mevcut tüm koşulların proleter bir devrimle devrilmesidir.

(Şubat 2016)

 

İA RKP                                 KOMAK-ML

Devrimci Komünist bir                     Komünist Eylem –

Partinin İnşa Edilmesi                         marxist-leninist

için İnisiyatif                                   komakml@gmail.com

ia.rkp2017@yahoo.com           A-1070 Wien, Stiftgasse 8

pariser commune درس­های کمون(بخش 2)

10. Februar 2016

درس­های کمون(بخش 2)

کمون پاریس همانطورکه شرح آن درقسمت اول این مقاله<کمون پاریس، 1871/5/28 تا3/18،شرح وقایع تاریخی>،رفت، ازنظر تاریخی اولین کوشش درجهت برپائی یک دولت پرولتاریائی بود.کوموناردهای پاریس،زن ومرد، با وجود فرصت کوتاه دوماهه­­شان، برای جنبش طبقه کارگر جهانی تجارب پرباری را بجای گذاشتند،تجاربی که توسط مارکس،انگلس ولنین تجزیه وتحلیل وجمعبندی شده­است. دراین بخش ازمقاله می­خواهیم دودست­آورد مهم این حادثه تاریخی را مورد نقد وبررسی قراردهیم:

یکی مسئله دولت ودیگری اشکال سازماندهی پرولتاریا

1 – دولت

دراینجا این مسئله باید روشن شود،که دولت به چه معناست؟ وعملکرد آن چیست؟ برای اینکه بتوانیم این مقوله را توضیح دهیم، ناچاریم کوتاه به تاریخ ایجاد وتکامل آن رجوع نمائیم.

دولت­ها نتیجه تقسیم جامعه به طبقات­اند،یعنی زمانیکه تقسیم کار بین انسانها چنان پیشرفت کرده­بودکه عده­ای کارمی­کردند وعده­ای که حاکمیت،مدیریت یا نیایش می­کردند(یا اینکه دانش ویژه­ای داشتندبطورمثال کاهنان).،بعبارت دیگر این عده، بمعنای واقعی کارنمی­­کردند. جامعه دراین نقطه از تکاملش قادربود که محصول اضافی تولید کند،که کفایت می­کرد این بخش غیرمولد را ارتزاق نماید.این اقلیت جامعه کم کم قدرت را در دستهای خود متمرکزکرد. برای اکثریت اهالی قابل مشاهده نبود که چگونه این طیف بدون آنکه کاری انجام­دهد زندگی می­کند وقدرتش ازکجا ناشی می­شود. برداشت سطحی ومخدوش کردن واقعیت این مسئله، یکی ازدلایل ناتوانی اکثریت جامعه در برخورد به قدرت دولتی ومنشاء واقعی آن حتی تا به امروزاست :

اقلیت حاکم برای اینکه بتواند، حاکمیت خودرا، قانونی ،حفظ وتضمین نماید به یک ابزارکار،یعنی به یک دستگاه محتاج است. این دستگاه همان دولت است. این دستگاهی است جهت اعمال قهرکه طبقه حاکم با کمک آن سلطه خودرا برعلیه دیگران تحکیم واعمال می­نماید. بعبارت دیگر دولت یک ماشین سرکوب وابزاردیکتاتوری است. حال باید دید،دولت چه وسایلی را برای سرکوب بکارمی­­گیرد؟.

این ابزارعبارتند از پلیس وارتش(„بخصوص دستجات مسلح„) قضات وکارمندان دولتی ودر یک دید وسیعتر،قوانین( که همیشه به مفهوم حفظ حاکمیت طبقه حاکم تنظیم می­شوند، هرچند که تبلیغات بورژوازی اصراردارد که دستگاه قضائی را دردولت بیطرف معرفی نماید. حتی دردمکراسی­های بورژوازی هم دستگاه قضائی به مفهوم طبقه حاکم ودرخدمت بورژوازی است).

دولت­ها درطول تاریخ هزارساله سلطه طبقاتی اشکال مختلفی را به خود­گرفته­اند. جدا ازاینکه توضیح دهیم چگونه این پدیده دستگاه دولتیخودرا به شکلی مستقل می­نمایاند، بخوبی می­توان مشاهده کردکه ارگانهای دولتی دردست و درخدمت حاکمین قراردارد. تفکرغلطی که دراینجا بطور مختصر ترسیم شد و درمغزها عمیقن نشانده شده­ وگسترش یافته­است، وآن اینکه دولت برفراز طبقات قرارداشته ونقش واسط و تنظیم­کننده وبیطرف مابین طبقات وغیره دارد دقیقن ناشی ازچنین برداشتی است که هدف آن خنثی جلوه دادن دولت وقراردادن آن برفرازطبقات است. درحالیکه ماهیت وجودی یک دولت دراین است که سلطه طبقاتی یک طبقه را دیکتاتورمابانه پابرجا نگهدارد. „دیکتاتوری بمعنای قدرتی بدون هیچگونه محدودیت قانونی ومتکی به قهر.دولت وسلطه طبقه درهم تنیده شده­اند. وبهمین دلیل مهم است که دربررسی هرشکلی از سلطه­ ابتدا ماهیت طبقاتی آن مورد سوال قرارگیرد، بمعنای دیگرمضمون واقعی دیکتاتوری را روشن­کرد. یعنی اینکه چه کسی علیه چه کسی اعمال دیکتاتوری می­کند: بدین معنا که دیکتاتوری فئودالی، بورژوازی ویا پرولتاریائی است.حال ما به اشتباه وغفلتی اشاره می­کنیم که ازدرس­های مهم کمون پاریس درباره دولت است.

پرولتاریا نمی­تواند ماشین دولتی کهنه را به سادگی دردست بگیرد، بلکه باید دریک انقلاب، تمامی ماشین دولتی را از بالا تا پائین شکسته وخورد کند.دولت پرولتاریائی بنا به تمامی خصائلش، چیزی کاملن نوین،چیزی کاملن دیگریک برش ریشه­ای با جامعه طبقاتی استوبهمین دلیل نمی­تواند دستگاه دولتی قدیم را برای برآورد منافع خودبدست گیرد ویا به شکل دیگری تغییردهد.سلطه بورژوازی وپیش ازآن فئودالی ودیگر سلطه­های طبقاتی به مقدار زیادی با دستگاه دولتی ممزوج وتنیده­شده­ ودرهم آمیخته­اند.دیکتاتوری پرولتاریا هنوزیک جامعه طبقاتی است ولی برای اولین بار درتاریخ جامعه طبقاتی، اکثریتی بزرگ، اقلیت استثمارگرقدیم ونه برعکس جامعه را سرکوب­می­کند . بدین صورت دیکتاتوری پرولتاریا یک نوع جدیدی از دیکتاتوری است. ثانین، دیکتاتوری پرولتاریا گرچه دمکراسی برای همه نیست،ولی برای اکثریت پرولتاریا وبی­چیزان،بطورنوینی نوعی دمکراسی است،که فهمیدن این دو خصلت بسیار مهم است. با انقلاب پرولتاریائی نوعی دولت پدید می­آید، که هرچه بیشتر غیرضروری می­شود وزوال می­یابد. این دولت باید وظایفی را غیراز دولت­های پیشین انجام دهد.وبقول انگلس این دیگر دولت بمعنای حقیقی نیست. هدف ما کمونیست­ها دست­یابی به یک جامعه بدون طبقه، بدون استثمار وسرکوب است، یعنی بدون دولت که دیگرمورد احتیاج نیست. دراین هدف ما اختلافی با آنارشیست­ها نداریم : ما دولت نمی­خواهیم. ولی ما کمونیست­ها باورمان این است که دولت نمی­تواندبعدازانقلاب بفوریت برچیده شودبلکه پرولتاریا بعدازبدست­گیری قدرت به دولتی احتیاج دارد که قادر باشد دیکتاتوری پرولتاریا را برعلیه استثمارگران قدیمی اعمال نموده وهمزمان ساختمان سوسیالیسم را به جلوبراند. مارکس دراین باره می­گوید: مابین جامعه سرمایه­داری وکمونیستی،دوره تغییرانقلابی یکی به دیگری قراردارد. این منطبق با یک دوره گذارسیاسی است، که دولت آن چیزی جزدیکتاتوری انقلابی پرولتاریا نمی­تواند باشد(مجموعه آثارجلد 19 صفحه 28)

این دیکتاتوری بدنبال یک انقلاب قهرآمیز اجتماعی برقرارمی­گرددکه ازاستثمارگران کهنه سلب مالکیت کرده وتولید را اجتماعی می­کند وماشین قدیمی وارگانهای آن(پلیس، دستگاه اداری وغیره ) را نابودکرده وبجای دولت قدیم،دولتی نوین می­نشاند. این دولت چیزی جزدیکتاتوری انقلابی پرولتاریا نیست. این دولت ابزاری دردست پرولتاریا جهت گذارازیک جامعه طبقاتی به یک جامعه بی­طبقه است. دوره­ای که می­بایست مابقای هزارساله جامعه طبقاتی یکی بعدازدیگری لایروبی شوند.

این ته­مانده­های جامعه کهنه را درتمامی سطوح می­توان دید – درزمینه مادی(اقتصادی)، درزیربنای جامعه و درروبنا وبطور مشخص در مغزانسانها. دراین ارتباط لنین می­گوید: „دیکتاتوری بکارگیری قهربی­رحمانه،سخت، وسریع وتعیین­کننده را مستلزم می­سازد،تا مقاومت استثمارگران(بهره­کشان)،سرمایه­داران،زمینداران وعاملین آنهارا درهم­شکند.هرکسی که اینرا نفهمد،آنکس انقلابی نیست،اورا باید ازمقامش بعنوان رهبر یا پند ­دهنده پرولتاریاعزل­کرد. اما ماهیت دیکتاتوری پرولتاریا تنها درقهر و اساسن درقهرنهفته نیست. ماهیت اصلی آن درسازماندهی وانضباط پیشرفته­ترین بخش زحمتکشان، پیشاهنگانش،تنها رهبرشان، پرولتاریا قراردارد.هدف دیکتاتوری پرولتاریا بوجود­آوردن سوسیا لیسم است،که تقسیم جامعه به طبقات را ازبین ببرد،وتمام اعضای جامعه را به کارکنان تبدیل سازد،و زمینه هرنوع بهره­کشی انسان ازانسان را ازبین ببرد.این هدف نمی­تواند یکباره تحقق­پذیرد،این یک مرحله طولانی ازگذارسرمایه­داری به سوسیالیسم را طلب می­کند.ازیکطرف بدین خاطر،زیراسازماندهی جدید تولید یک عمل شاقی است،ازطرف دیگربدین لحاظ، زیرا انسان برای تغییرات رادیکال درهمه زمینه­های زندگی زمان احتیاج دارد.وبالاخره بدین خاطر، زیرا قدرت عظیم عادات به اقتصادهای خرده­بورژوازی وبورژوازی فقط درمبارزه طولانی پایدارمی­تواند ازبین برده­شود„.( مجموعه آثارلنین،جلد29 ، ص 377)

بنابراین وظایف دولت دیکتاتوری پرولتاریا متنوع وپیچیده­است. ساختمان سوسیالیسم باید به جلو رانده­شود وآنهم با شرکت همه­جانبه خود توده زحمتکش،وهمزمان باید استثمارگران قدیم سرکوب­گشته وتدابیری اتخاذ گردد که آنها نتوانند دوباره سکان قدرت را به دست گیرند. دیکتاتوری پرولتاریا باید ازهمان­ ابتداعلیه شکل­گیری بوروکراسی دردولت جدید مبارزه نموده ومراقب باشد که طبقه استثمارگرنوینی پدید­ نیاید. دیکتاتوری پرولتاریا بایدبتواند با تمامی سطوح واشکال جامعه قدیم مبارزه نماید،بهمین خاطرمبارزه طبقاتی پرولتاریا بعدازبدست­گیری قدرت خاتمه­نیافته بلکه برای چندزمانی سرسخت­ترین مبارزه­طبقاتی ادامه خواهد­یافت.“ دیکتاتوری پرولتاریا یک مبارزه سرسختانه،خونین وغیرخونین، قهرآمیز ومسالمت­آمیز،نظامی واقتصادی،آموزشی واداری علیه قدرت ومنتقل­کنندگان جامعه قدیم است.“(ازبرنامه کمونیست­بین­المللچاپ مجدد 1997)

درسی دیگر از کمون پاریس مربوط می­شود به اشکالی که مبارزین خودرا درآن سازمان­دهی می­کنند­، بدین معنا که چگونه طبقات تحت ستم زمانی که علیه استثمار وسرکوب بپا می­خیزند،چیزهای زیادی حین مبارزه فرا­می­گیرند. آنها هم­چنین این تجربه بنیادین مبارزه را می­آموزند که اگر کسی می­خواهد به هدفی برسد باید خودرا سازماندهی نماید. در روند مبارزه است که ساختارها واشکال سیاسی مبارزه پدید میآیند که نتیجه ضرورت وخواسته­های خودسازماندهی توده­هاست. اینها نتایجی منطقی وعملی است. حال باید دید که این اشکالچگونه­اند؟ مارکس درمورد کمون پاریس می­گویدرازواقعی کمون درواقع این بود: اواساسن یک دولت طبقه­کارگر،نتیجه طبقه پدید­آورنده علیه طبقه تصاحب­کننده، درواقع آن شکل سیاسی کشف شده،که قادراست آزادی اقتصاد کار را تحقق­بخشد.( کارل مارکس جنگ داخلی درفرانسه مجموعه آثارمارکس وانگلس جلد 17 صفحه342)

همین درس را بلشویک­ها درشوروی بدست می­آورند. کمون پاریس ارگان­هائی پدید آورد که کارگران قادرگشتند مستقیمن دراداره دولتدریک مقیاس بالا ودمکراتیکتراز آنچه که تاکنون بورژوازی دمکراتیک انجام داده­است،شرکت­نمایند. کمون خودرا ازطریق حق­رای همگانی منتخب شوراهای منطقه­های مختلف شهر پاریس تشکیل داد.آنها مسئول وهرآن قابل عزل­بودند،اکثریت آنها کارگران منتخب ازجانب خودکارگران ویا نمایندگان برگزیده طبقه کارگربودند. کمون می­بایست نه یک مجلس پارلمانی،بلکه هیئتی ازکارکنان اجرائی همزمان قانون­گذارباشد. پلیس این ابزارتاکنونی دولت حاکمه،بلافاصله ازتمامی خصلت­های سیاسی­اش بیرون آورده­شد ودرکمون به ابزاری مسئول وهرآن قابل عزل تغییرداده­شد.همین­طور همه کارمندان دیکررشته­های اداری. ازطرف اعضای کمون می­بایست ازبالا تا به پائین، خدمات عمومی با مزد کارگری انجام گیرد“ (مجموعه آثار مارکس – انکلس، جلد17 صفحه 339)

جمعی ازمردم،بعنوان مثال دریک کارخانه­،ازیک حوزه شهریک هیئت نمایندگی را انتخاب می­کنند. انتخابات مستقیم انجام می­گیرد، حق انتخاب آنهائی دارند که کارمی­کنند(استثمارگران وارتجاعیون سرنگون­شده از انتخاب محروم­اند).فردانتخاب­شده،مسئولیت داردخواسته­های جمع کارگران را اجرا نماید و هرلحظه می­تواند توسط مردم عزل شود ومورد بازخواست قرارگیرد. دست­مزد این نمایندگان نباید بیشترازحقوق یک کارگرماهرباشد.

دولت جدید باید آنچنان سازمان­دهی شود که امکان هرچه بیشتر شرکت توده­های کارکن، دراداره دولت افزایش یابد، این دولت تنها این­چنین می­تواند یک شکل گذار به کمونیسم باشد. دولت گذارتنها بدین طریق می­تواند، طی مبارزاتی سخت وطولانی درطی مرحله گذار سوسیالیسم، درسطوح مختلفزوال یابد„.

همانطورکه که گفتیم پرولتاریا بعدازانقلاب به دولت احتیاج دارد چون استثمارگران قدیمی هنوزازبین نرفته­اند و روابط سرمایه دارانه که براساس استثمارانسان ازانسان بناست وکاملن ملغی نشده­است ودرسیر تکامل بعدی می­تواند دوباره به احیا سرمایه­داری منجرشود.

حال این سوال مطرح می­شود: که خلق چگونه قدرت را بدست­می­آورد؟ وسوال مهمتراینکه دولت چگونه باید سازماندهی شود تا مسیر تکا­مل به کمونیسم را هموارکند.

درروسیه پرولتاریا درمبارزات سالهای 1905 و1917 ارگانهای را بوجود­آورد که بسترشکل­گیری انقلاب اکتبروبرقراری دیکتاتوری پرولتار گردید. لنین بعدازانقلاب می­نویسد، شوراهابعنوان شکل نوین سازماندهی:“ اگرنیروی خلاق توده­های طبقات انقلابی شوراها را پدید نمی­آورد،آنوقت انقلاب پرولتری روسیه چیزناامیدانه­ای می­بود،زیرا با دستگاه قدیمی، پرولتاریا بدون تردید نمی­توانست قدرت را تحکیم­بخشد،یک دستگاه جدید اما نمی­تواند بلاواسطه بوجود­آورده­شود„.( مجموعه آثارلنین جلد 26،صفحه 87 )

شوراهاارگانی هستند که امکان زوال دولت طبقاتی را فراهم می­آورند. چون درآنها تمامی پرولتاریا وسرکوب­شدگان سازمان­دهی شده­اند. شوراها ارگان مبارزاتی توده­ انقلابی­اند که مستقیمن از درون آنها وعملن بخاطر این مبارزات بوجود­آمده­اند. آنها قدرت مسلح کارگران ودهقانان­اند که همراه آنها تسلیح عمومی خلق بجای ارتش حرفه­ای میسرمی­شود. این ارگانها اشکال دمکراسی مستقیم وسازمانهای موجود بلاواسطه­اند که شرکت تودهای خلق را برای بنای دولت جدید واداره آن فراهم می­آورند. شوراها(ازنظرتاریخی وعملی) تنها بموازات پارلمانتاریسم بورژوازی قرارنگرفتند،بلکه آن را ملغی­ ساختند ودمکراسی را به مرحله بالاتری ارتقاء دادند. شوراها همزمان، هم قوه قانون­گزاروهم اجرائی بودند که دریک سازمان­دولتی متحدن عمل می­کردند. حوزه­های انتخاباتی سراسری حداقل وبعضن توسط واحدهای تولیدی جایگزین گردید، تدابیری که این امکان را برای پرولتاری فراهم می­نمود که دراداره دولت وبنای سوسیالیسم وروندتکاملی آن مستقیمن شرکت­داشته­باشد وازهزینه­های غیرضروری ممانعت به عمل آورد.

تصمیماتی که مربوط به ناحیه­ای می­شود، می­بایست توسط افراد آن منطقه اتخاذگردد . هم­چنین برای بنای دولت پرولتاریائی، مرکزیتی تجسم­یافته ازطریق حزب­انقلابی پرولتاریا باشدبخصوص برای برنامه­ریزی سراسری وسازماندهی اقتصاد کاملن ضروری است. یک دولت پرولتاریائی باید ازپائین به بالاساخته­شده ونیزحتی­الامکان وسیع­ترین دمکراسیوازبالا به پائین سانترالیسم دمکراتیک را دارا باشد.

باوجود اینکه شوراها وسیعن دمکراتیک­ بودند،ولی یکی ازبزرگترین مشکلاتی که شورا­های جوان وحزب­کمونیست با آن مواجهه شدند، جذب توده­ها به مجموعه زندگی­سیاسی بود. چون درشوروی سطح آموزش توده­ها درمقایسه با دیگرکشور­های اروپائی بسیارنازل­بود،آن زن آشپزی که می­بایست دولت را هدایت نماید می­بایست ابتدا خواندن ونوشتن می­آموخت. لنین بارها این نکته غم­انگیز را یادآوری کرده­است که توده­ها بلاواسطه بعدازانقلاب بطورمتنابهی درموقعیتی قرارنداشتند که بتوانند وظایف اداره دولت رابعهده بگیرند وبهمین دلیل مجبوربودیم مامورین اداری تزار را به خدمت بگیریم که طبیعی است منافع طبقاتی دیگری را دنبال­می­کردند وبخصوص از بوروکراسی حمایت می­کردند.

وهم­چنین برای بنای اقتصاد ناچاربودیم متخصصینی ازکشورهای امپریالیستی خارج بیاوریم این مامورین اداری وکارشناسان حرفه­ای حقوق بیشتری ازیک کارگرساده دریافت می­کردند. بعبارت دیگر، یکی ازخواسته­های کمون نمی­توانست بلاواسطه دراتحاد جماهیرشوروی به مرحله اجرا درآید.

ما می­­بایست اکنون به ابزارهای قدیمی بورژوازی متوسل شویم وتوافق خودرا با پرداخت خیلی بالای خدماتمهمترین اقشاربورژوازی اعلام داریم. هرکس که این مسایل را می­شناسد، می­بیند، اما همه این تدابیر دولت پرولتری را مد نظر ندارند. این روشن است،که این گونه تدابیر یک مصالحه(سازش)،یک عقب­نشینی ازاصول کمون پاریس وهرقدرت­پرولتری است، که خواستارآن است، که حقوق­ها تا حد متوسط مزد کارگران وفق داده­شود، ومبارزه علیه مقام­پرستی را دراعمال ونه درحرف پیش ببرد.حتی خیلی بیشتر. واضح است که یک چنین تدابیری نه فقط یک فاصله انداختن دربعضی سطوح وتا درجاتی – تعرض سرمایه معنا می­دهد(زیرا سرمایه یک مبلغ ازپول نیست،بلکه یک رابطه اجتماعی معین است)، بلکه هم­چنین یک قدم به عقب برای دولت شوروی سوسیالیستی ماست.“ (مجموعه آثارلنین جلد27 صفحه 239 )

مشکل دیگری که لنین به آن اشاره می­کند(همانجا صفحه 264) افراد هیئت نمایندگی بود. لنین درست درسال 1918 به خطر دگردیسی اعضای شوراها به مجلس­نشینانوتغییرآنها به بوروکرات­ها اشاره می­کند وازمشکلات برطرف­کردن جدائی قوه مقننه واجرائی سخن­می­راند. نمایندگان مجلس اگرچه قانون تصویب می­کنند ولی کاری به اجرای آن ندارند،آنها واقعن وظیفه­ای برای کنترل دستگاه اداری واجرای تصمیم­­های اتخاذ­شده، ندارند،شوراها برعکس این وظیفه را دارند،زیرا آنها هم ارگان قانون­گزاری وهم اجرائی هستند.

این بدین معنا نیست که در<دولت شوراها> تقسیم کارووظایف ارگانها وجود ندارد، بلکه شکل دیگری دارد. دراینجا بجای تفکیک قوانین سه­گانه بورژوازی که مضطرب است که همه به مقیاس برابر ومستقل از وضعیت طبقاتیشان حقوق برابر داشته­باشند، دولت پرولتری آنرا ازطریق قابل­عزل­بودن هرآن هیئت­های نمایندگی ویک کنترل مستقیم ازطریق توده­ها تحقق­بخشید. درمورد خطرتبدیل شدن به بوروکرات­ها، لنین می­گفت،که هیئت­نمایندگان شوراها دردستگاه اداری حل­می­شوند و درآنصورت آنها نه درجهت منافع انتخاب­کنندگانشان،بلکه درجهت منافع شخصی­خودشان کنترل می­کنند.“واحد­های شوراها درمناطق زیادی خودرا به ارگان­هائی تبدیل می­کنند، که پی درپی درکمیسارها حل­می­شوند„. ، که پیدرپی درکمیساره حلرا به ارگانبرابر ومستقلتماعی معین است)، بلکه همض کارگربودند.

دربرابر این خطر لازم است که تمامی اعضای شوراها به شرکت عملی دردستگاه اداری تشویق گردند. چون مبارزه علیه بوروکراسی، تنها می­تواند توسط خود تودها که آگاهانه درساختمان سوسیالیسم شرکت دارند انجام پذیرد. توده­هائی که آگاهانه، حقوق دمکراتیک­شان را درک می­کنند وخواهان سوسیالیسم­اند. بدون مداخله­ فعال طبقه­کارگرومتحدینش، ساختمان سوسیالیسم قابل تحقق نیست.

یک درس اساسی دیگرکه ازکمون پاریس وهم­چنین درروسیه گرفته­شد،این بود که که پیش­آهنگ بعنوان متشکل­کننده پرولتاریا احتیاج به حزب داردیکحزب طرازنوینآنچنان که لنین فورموله می­کندپرولتاریا اسلحه دیگری درمبارزه برای کسب قدرت به جزسازمان صاحب نیست. پرولتاریا درتحت حاکمیت آنارشی رقابت دردنیای بورژوازی،انشقاق­یافته و درنتیجه کارغیرآزادانه برای سرمایه کمر او خم و مرتب به ورطه دهشتناک بیچارگی وتغییرماهیت­دادن سوق داده­می­شود . پرولتاریا می­تواند وخواهد­ توانست، بدون شک با دست­یابی به یک سازمان رزمنده به یک نیروی شکست­ناپذیرتبدیل گردد، و وحد ت ایدیولوژیکی­اش را براساس اصول مارکسیسم ،ازطریق پیوند مادی سازمانی که میلیونها زحمتکش را در ارتش طبقه کارگر به هم متصل می­کند، مستحکم نماید„.(لنین مجموعه آثار جلد7 صفحه 419 ،یک گام به پیش دوگام به پس)

درس­دیکری که ازجنبش شورائی بدست می­­آید این است ،زمانیکه توده­ها مبارزه می­کنند،خود ارگانهای مناسبشوراها به زبان روسی سوویت– (Sowjet) را بوجود می­آورند . ولی این بدین معنا نیست که چنین اشکال خودبخودی مبارزه، حزب انقلابی راغیرضروری می­سازد،بلکه برعکس هیچ­کدام ازتجارب سیستم­شورائی تاکنونی، ازکمون پاریس تا بایرن(درآلمان) ویا مجارستان وحتی درشوروی قادرنبوده­است یک ساختارکامل بوجود­آورد. باوجوداین شوراها ادامه تکامل دمکراسی وبخصوص نطفه دمکراسی هستند که طبقه­کارگرتابحال پدید­آورده­است . بهمین دلیل این نقطه­آغازمهم را باید دنبال کرد وازتجارب واشتباهات آن آموخت.“انقلابات پرولتری برعکس…. مدام ازخود انتقاد می­کنند، دائم ادامه مسیرخودرا قطع می­کنند، ظاهرن به چیزی به ظاهر بسرانجام رسانیده برگشت می­کنند، تا دوباره ازنو آغازکنند، کار­های اساسن هولناک ناتمام،ضعف­ها وبدبختی­های اولین تجربه­شان را به مقام بالائی می­رسانند، بنظر می­رسد دشمنانشان را برزمین می­کوبند، تا اینکه با نیروی جدیدی که از زمین مکیده­است،غامت خودرا غول­آسا دوباره درمقابل آنان علم کند،همیشه ازنو،ازتصمیمات نامعین عظیم الجثه خودشان می­­هراسند تا اینکه موقعیتی فراهم­گردد که هربرگشتی را ناممکن گرداند…“(مجموعه آثارمارکسانگلس،جلد8 صفحه 118)

این حزب باید پیشروی باشد که بصورت مرکزیت دمکراتیک بنا شده باشد: بدین معنا کهدرآن وحدت عمل وآزادی بحث وانتقاد وجود داشته باشد„. این حزب باید، آنچه را که مائویست­ها خط­مشی توده­ای می­نامند دنبال نماید یعنی نزدیکی وارتباط درونی با توده­ها.“ پیشاهنک فقط آنموقع وظیفه یک یشروی

واقعی را برآورد می­کند،که درک کند، خودراازتوده­های تحت رهبریش جدا نسازد،بلکه تمام توده­ها را واقعن به جلورهبری نماید„.(مجموعه آثارلنین،جلد33 صفحه 213)

درج، چاپ و نشراین نوشته با ذکر نام ومنبع آن آزاد است.

تذکر:این مقاله ماحصل یک کلاس عمومی آموزش سیاسی بمناسبت صدوچهل ومین سالگرد کمون پاریس است ، که ازطرف IA.RKP(آلترناتیوبرای تشکیل حزب کمونیست انقلابی) درتاریخ26.3.2011 برگزارشده­بود ودرنشریه این سازمان<انقلاب پرولتاریائی> شماره 46بزبان آلمانی به چاپ رسیده­ است.

آدرس تماس ودریافت اطلاعات بیشتر:

IA*RKP(Initiative für den Aufbau einer Revolutionäre-kommunistischen Partei)

Ia.rkp2017@yahoo.com/iarkp.wordpress.com

این بحث درچهارقسمت تنظیم شده­­است که ترجمه قسمت اول آن پیشتر تحت عنوان<شرح وقایع تاریخی> دراختیار جنبش قرارگرفته­است وحال بخش دوم آنرادراختیارعلاقه­مندان قرارمی­دهیم. به امید آنکه بتوانیم بخش­های بعدی را هم ترجمه ومنتشرنمائیم! فوریه 2016

یکی از<فعالین چپ در ویناتریش>